Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘seksualiteit’

Slow sex

Hoewel geen echte discipel – dat ligt niet in mijn aard -, sympathiseer ik al lang met de slow food-beweging. Voor een ander aspect van mijn leven kan ik vanaf morgen terecht bij een heel nieuwe beweging: die voor ‘slow sex’.

Brechtje Paardekooper en Dylan van Rijsbergen presenteren vanavond in Paradiso hun manifest Slow sex. Een erotisch beschavingsoffensief. Deze mensen achter de ‘links-progressieve denktank’ Waterland profileren zich als “noch preuts, noch libertijns”. Zij uiten in de eerste plaats kritiek:

Het is een kritiek op de wijze waarop onze samenleving, de media en de reclame steeds meer worden doordrongen van de meest fantasieloze en respectloze beelden uit de pornowereld. Het is ook een kritiek op porno zelf, op de manier waarop het meest persoonlijke – onze seksualiteit – wordt geïnstrumentaliseerd door de industrie. Op de eenzijdigheid, de leegheid, de eenzaamheid en de neppigheid van de pornografische verbeelding, die zo’n karikatuur maakt van de volheid en schoonheid en de intimiteit van wat seksualiteit werkelijk kan zijn.

Maar stellen daar ook iets tegenover:

eerlijke seksualiteit, uitgaande van de gelijkwaardigheid van de partners, met aandacht en respect voor elkaar en met de bedoeling om deze seksualiteit te verfijnen en te ontwikkelen.

Wie mijn eerdere berichtje Bloot op straat hier gelezen heeft, ziet het er al van komen dat ik misschien ook wel met ‘slow sex‘ ga sympathiseren.

Al is het geroezemoes rond de huidige zedenverwildering vooral een elitaire en intellectuele aangelegenheid, toch heb ik het met enige interesse gevolgd. Persoonlijk vind ik seks (of geen seks) een privé-kwestie en ben ik er niet voor te vinden om elkaar daarover te moraliseren. Ik ben ook niet een feministe die haar eigen politieke agenda over (bijvoorbeeld) iemand anders’ S/M-liefhebberijen heen projecteert, maar wil wel graag laten horen, dat de misogyne grondtoon van wat er aan pornografische beelden door de openbare ruimte dwarrelt me niet aanstaat.

In de term ‘slachtofferfeministe’ herken ik me ook niet. Mensen die dat woord in deze discussie gebruiken, kunnen bij mij op enige argwaan rekenen. Dan ga ik vermoeden dat zij wellicht hun eigen gerief zo belangrijk vinden, dat de gedachte dat seks voor iemand ook wel eens niet ‘cool’ zou kunnen zijn er zomaar niet in wil. Of dat het mensen zijn, die van huis uit zo geprivilegeerd zijn, dat zij zich niet meer kunnen voorstellen, dat er ook (jonge) mensen bestaan, die met een minder vanzelfsprekend gevoel van eigenwaarde de wereld van liefde en seks binnenstappen.

Daarom: ik mis iets heel wezenlijks in dat hele tumult over seks en hoe ‘het’ moet. Dat is het besef, dat er een basis nodig is die op zich niets met seks te maken heeft en die in een heel andere sfeer wordt gevormd. Het verschil kunnen voelen tussen prettig en niet-prettig. Kunnen vertrouwen op je vermogen om eigen grenzen te stellen. Weten dat je recht hebt op erkenning. Oog en oor hebben voor de verbale en non-verbale uitingen van anderen.

Vanzelfsprekend allemaal? Was het maar waar! Zolang het daaraan schort, is de kans groot, dat seks helemaal niet ‘cool’ of ‘hot’ is, maar meer kapot maakt dan je lief is. Als die basis van wederzijds respect tussen mensen er wel is, dan kunnen we seks verder gewoon over laten aan degenen die het doen.

Advertenties

Read Full Post »

Bloot op straat

sintdef.jpg

Hij was er wel, hè, deze Sint, in het Amsterdamse straatbeeld? De humor kon ik er wel van inzien en prikkelend, ach ja, maar ik moest meteen denken aan al die kindertjes, voor wie de goedheiligman nog écht bestaat. Wat moeten die hiermee? Op de dag van het kind vermeldde zo’n gratis krantje al, dat de kids zich erover beklaagden, dat er maar liefst drie Sinterklaasavonturen speelden op drie verschillende tevee-zenders. Hoe moeten zij dit avontuurtje van de Sint een plaats geven? Zouden de makers ervan daar ook gedachten over hebben gehad?

Pas op voor wat er nu gaat gebeuren! Ik zie in deze poster een aanleiding om mijn hart te luchten over iets waar ik me al jaren aan erger: de hoeveelheid bloot op straat in de vorm van reclameborden. Wie boven de 18 is en bang voor wat preutse praat, mag nu afhaken. Doe maar, want ook de geseksualiseerde samenleving krijgt ervan langs!

Word ik misschien oud? Is dat het? Goed, ik ben nét te laat geboren om Phil Bloom bloot op de buis te zien, maar herinner me nog wel de verontwaardiging van onze ouders over Turks Fruit. Een poosje lang werd er “gestreaked”, door mannen en vrouwen. Verder bleef mij van de seksuele revolutie, behalve veel tumult, vooral iets anders bij, treffend verwoord door Anja Meulenbelt:

dat de vraag of seksuele vrijheid ook voor vrouwen bevrijdend is al in het begin van het feminisme gesteld is. Onder andere door mij. Toen de linkse beweging nog zwaar door mannen werd gedomineerd zag ik dat veel van onze kameraden vonden dat de vrouwen die vroeger geen ja mochten zeggen tegen ‘vrije seks’ nu geen nee meer mochten zeggen – als je tenminste niet voor burgerlijke trut uitgemaakt wenste te worden. In een cynische bui omschreef ik de seksuele revolutie van linkse mannen als de poging om meer kut op de markt te krijgen tegen minder kosten.

Markt is een veelzeggend woord in deze context: de commercie probeert elk product erotiserend aan de man te brengen. De laatste jaren is het, alsof het bloot ons – in de publieke ruimte – door de strot wordt geduwd als graan bij eenden in de Périgord.

De seksuele vrijheid waar mijn dochters straks aan onderworpen zullen worden, heeft in mijn ogen ook al zoiets dwangmatigs. Breezerseks en comazuipen. Nieuwe woorden voor de volgende druk van de van Dale, maar voor hen een realiteit waarmee zij zich zullen moeten verhouden. Ploegen en schuren krijgen er ook een betekenis bij.
Afgelopen zaterdag stond er een artikel in Trouw over iemand, die met een theaterproductie (Benzies en Batchies) onder jongeren de discussie over seks op gang wil brengen. Verre van bevrijd, heet het artikel en je weet meteen weer hoe oeroud en extreem macho de moraal is, die binnen de nieuwe “vrijheid” de regels probeert vast te stellen.

Opeens moet ik denken aan een dooddoener die ergens tussen toen en nu in zwang is geraakt:

“MOET KUNNEN!”

Hoor je hoe fraai in deze uitdrukking de verhouding tussen dwang en vrijheid duidelijk gemaakt wordt?

Ik vind helemaal niet dat alles maar “moet kunnen”. Maar ga ik nu pleiten voor regels en verboden? Nee hoor. Ik ben wel heel blij met een open discussie over wat “moet kunnen” en hoe iedereen daarin verantwoordelijkheid kan nemen en respectvol kan zijn waar het gaat om elkaars grenzen en gevoel.

Vrijheid? Blijheid!

Update 15 -12-2007: Het was te vanzelfsprekend om uit te blijven. De kerstman moest er ook aan geloven….

kerstman.jpg

Read Full Post »