Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘multicultureel’

Xenofobie

Ik voel me altijd wat ongemakkelijk als ik iemand een moreel oordeel hoor vellen over de ‘xenofobie’ van anderen. Niet omdat ik mezelf aangesproken zou moeten voelen, nee, meer omdat ik me moeilijk kan identificeren met de oordelende persoon, terwijl die meestal tot dezelfde bevoorrechte groep behoort als ik. Hoezo bevoorrecht? Wel, hierom met name: de buurt waarin ik woon is misschien niet echt een begijnhofje, maar het zou mij niets verbazen als alleenstaande blanke vrouwen van 55 jaar en ouder er in de meederheid bleken te zijn. Als ik vanuit die positie zou gaan praten over de xenofobie van anderen, zou ik me toch wel een beetje schijnheilig gaan voelen.

Ik kan me namelijk veel te goed voorstellen dat ik wel anders zou piepen als ik in zo’n wijk woonde waar alle tuinen vol oranje vlaggetjes hingen, waar bij elke misser en iedere goal de ruiten in hun sponningen trilden. Of als de meeste van mijn buren op Sterretje en Barbie leken. Of als de stoep voor mijn huis ’s avonds vol stond met jongens op scooters met niets om handen. Kijk, mijn verbeelding  is rijk genoeg aan voorbeelden. Maar er is één moment waarop ik zeker weet dat ik tot heuse xenofobie in staat ben: dat is wanneer ik halsbandparkieten in mijn binnentuin hoor.

Die lelijke gifgroene exoten! Die in troepen de Amsterdamse parken en plantsoenen terroriseren met hun schrille geschreeuw. Die ervoor gezorgd hebben dat de eekhoorntjes verdwenen zijn uit het Vondelpark. Die de spreeuwen van hun nestgelegenheid beroven. Die de Anna Paulownaboom van een lieve oude dame die ik ken in één middag hebben geruïneerd door alle knoppen op te eten. Die …, nou ja, ik heb mijn punt al gemaakt.

De eerste de beste politieke partij die ze op de lijst van schadelijk wild zou willen plaatsen, maakt een goede kans op mijn stem. Ik zou ze graag stuk voor stuk uit die stomme conifeer schieten. En dan oprapen, plukken, ontweien en in mijn koelkast een nachtje laten besterven. Apicius heeft een recept voor flamingo, waarvan hij zegt dat je het ook voor halsbandparkieten kunt gebruiken. Idem facies et in psittaco. Ik ben er klaar voor.

Wat ik eigenlijk zou willen zeggen: volgens mij zijn dit soort gevoelens heel gewoon. Wie ze niet kent moet wel zeer onthecht zijn of echt in een prachtige ‘bubble’ leven. Ze vragen niet zozeer om een moreel oordeel, als wel om een groot diplomatiek vernuft bij degenen die ervoor moeten zorgen dat in een land of buurt de gemoederen niet te hoog oplopen. En een heleboel creativiteit en humor, als het er op aankomt van ons allemaal, om te voorkomen dat die gevoelens zich verharden tot meningen of ideologieën. En vooral: de tijd om aan elkaar te wennen.

“Je kent alleen de dingen die je getemd hebt”, zei de vos. “De mensen hebben geen tijd meer om ook maar iets te leren kennen. Ze kopen kant-en-klare dingen bij kooplieden. Maar omdat er geen kooplieden bestaan die vrienden verkopen, hebben de mensen geen vrienden meer. Als je een vriend wilt, tem mij dan!” “Wat moet ik doen?”, vroeg de kleine prins. “Je moet erg veel geduld hebben”, antwoordde de vos. “Je gaat eerst een beetje bij mij vandaan zitten in het gras, zoals nu. Dan bekijk ik je uit een ooghoek en jij zegt niets. Taal is alleen een bron van misverstanden. Maar elke dag kun je een beetje dichterbij komen zitten…”

Uit: Le petit prince van Antoine de Saint-Exupéry

Advertenties

Read Full Post »