Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘kunst’ Category

Bootje

*

Ik heb lang een relatie gehad met Madeline – we houden nog steeds veel van elkaar, maar toen we, al heel jong, bespraken of we samen kinderen wilden krijgen, wist ik dat het niet kon: dat er teveel onrust was en ik eerst moest uitvinden of ik toch niet méér van mannen hield. Het was een erg pijnlijke beslissing, heel moeilijk voor ons allebei. Het voelde heel lang niet als een vooruitgang. Ik keek rond in Amsterdam en wat ik zag was, kort samengevat, de Canal Parade: heel uitbundig, veel gedoe. Ik heb daar helemaal niets op tegen, maar voelde mij er ook niet thuis. Als ik nu naar die tocht door de Amsterdamse grachten kijk, denk ik altijd: eigenlijk zou er een bootje voorbij moeten komen waar maar één mannetje in zit. Iemand die onder een schemerlamp een boekje zit te lezen.

(Uit een interview met Sieb Posthuma in Trouw van 22 september 2012)

Dit is mij – mutatis mutandis – uit het hart gegrepen. Voor mij dan een vlot met daarop twee vrouwen, de een de ander voorlezend. Vissoep aan de Boganida van Viktor Astafjev, bijvoorbeeld.

Advertenties

Read Full Post »

Huisgenote

*

Sinds vanmiddag heb ik een nieuwe huisgenote.

*

Ze is heel klein, dus mocht zij vanuit haar oude huis in mijn handtas mee reizen.

*

Ik hoop dat we veel zullen praten over het schrijverschap,
zonder woorden, want ze is nogal zwijgzaam.

*

Maar als het heel stil is in huis, dan zal ik ongetwijfeld
haar tikmasjientje horen ratelen.

Read Full Post »

Cor 1961 – 1985

*

 

Vandaag zou Cor 50 jaar zijn geworden.

Maar hij werd slechts drieëntwintig.

Gisteren zag ik iemand fietsen en dacht: “Hé, daar is Cor.”

Op zijn rouwkaart liet ik drukken:

“Wij hopen dat hij de verlossing heeft gevonden die hij zocht.”

Die hoop is veranderd in vertrouwen.

Rust zacht, lieve Cor.

Het beeldje hierboven is gemaakt door Misty Sooder, een hele goede vriendin van mij.

Read Full Post »

Schildpadruiter

Elke dag, wanneer ik langs de Apollolaan naar mijn werk fiets of weer terug naar huis, houd ik even mijn adem in. Zal hij er nog staan? Of is hij terug naar Nieuwpoort? Een voor een heb ik alle kunstwerken behalve Tinguely’s Heureka en mijn schildpadruiter weer zien vertrekken. Stilletjes hoop ik dat ze allebei blijven.

Ik herinner me nog goed die middag dat ik hem plotseling ontwaarde terwijl ik de Beethovenstraat overstak. Een kolossaal gevoel van verwondering vervulde mij. Al snel kon ik het niet meer bevatten en voelde ik me als het ware heel klein worden. Toen leek het alsof een heel groot en lief iemand mij optilde en op zijn arm zette om beter te kunnen kijken. In werkelijkheid stapte ik van mijn fiets, die ik gedachtenloos tegen een gevel zette. Om nog beter te kunnen kijken. Minutenlang staarde ik naar het wonderlijke gevaarte, met alleen maar dat alles overheersende besef iets buitengewoons mee te maken. Mijn anders zo verbale stream of consciousness murmelde ongetwijfeld voort, maar ik was er niet meer om het te horen.

Wat was dit mooi! Imposant en aandoenlijk tegelijk. Een reuzegrote gouden schildpad, met daarop een mannetje. Objectief gezien levensgroot, maar door het uitvergroten van het dier leek hij klein als een kleuter. Trots en vastberaden zat hij daar, als een jarige jongen, die op zijn nieuwe skelter de straat op en neer kart. En zo levensecht allemaal! Alsof koning Midas hier net langs was geweest om die twee met een tikje van zijn wijsvinger in goud te veranderen. Maar als ik goed naar dat jongetje keek, was het toch echt een man. Een man wiens blik zo doelbewust op iets in de verte was gericht, dat ik wel nieuwsgierig moest worden naar de plek waarnaar hij op weg was.

Toch ben ik hem eerst tientallen keren eerbiedig voorbij gefietst, tot ik op een regenachtige zondagmiddag in zeer goed gezelschap de kunstwandeling maakte en het bijschrift las:

Inspiratie voor Searching for Utopia uit 2003 vond Jan Fabre in het boek ‘Utopia’  van Thomas More, waarin een imaginair eiland met een ideale politieke wetgeving wordt geschetst. In de sculptuur beeldt Fabre zichzelf af, zittend op een reusachtige schildpad. Zijn keus voor een schildpad als rijdier duidt erop dat het verlangde doel niet snel maar juist heel langzaam bereikt dient te worden.

Ik mocht mij opnieuw verwonderen: wat klonk dit allemaal serieus! Meende hij dat echt? Bestond een dergelijk positivisme dan nog en was ik blijkbaar ongemerkt zo’n  postmodern mensenkind geworden dat ik dat niet kon geloven? Zeker, het beeld straalde een onmiskenbaar vooruitgangsgeloof uit en nu ik de bestemming van de ruiter kende, verbaasde mij dat niet. Maar ik had er al die tijd toch vooral een zekere ironie in gezien, een glimlach naar die man die zichzelf zo serieus leek te nemen en niet leek te merken hoe zijn gedrevenheid iets bijna potsierlijks kreeg door de lome traagheid van de schildpad.

Wat overblijft is een diepe verknochtheid aan dit beeld. Want telkens als ik het zie, brengt het mij terug bij die bijna mystieke ervaring van onze eerste ontmoeting en vervolgens bij de warme gevoelens van vriendschap, die een verregende zondag in juli zo onvergetelijk maakten. Van mij mag hij blijven, mijn schildpadruiter.

Read Full Post »

Isabel van drie heeft het maar druk met zindelijk worden. Dat blijkt weer eens als het even stil is tijdens de wandeling.

“Poep!”
“Ooooh!”
“Grote poep!”
“Oooooooh!”
“Als ik morgen groot ben, ga ik nog véél stouterdere dingen zeggen. Zoals … eh … REUZENPOEP!!!

Dan houd ik mijn adem in, mijn mond valt open en ik zet mijn allergrootste ogen op: jij durft!!

Bewijzen dat het allemaal nog veel groter en véél stouterder kan, is het levenswerk van de kunstenaar die de Complex Shit (2008) op het plaatje hierboven schiep. Hij heet Paul McCarthy en is vooral bekend geworden door zijn

psychosexual events intended to fly in the face of social convention, testing the emotional limits of both artist and viewer. An example of this is his 1976 piece Class Fool, where McCarthy threw himself around a ketchup spattered classroom at the University of California, San Diego until dazed and injured. He then vomited several times and inserted a Barbie doll into his rectum. The piece ended when the audience could no longer stand to watch his performance.

“O, ….”

(Het citaat komt uit Wikipedia. Mooier kan ik het niet zeggen.)

Read Full Post »

Wanda Sykes

Humor is een spel met normen en de Amerikaanse stand-up comedian Wanda Sykes is de meest virtuoze speler die ik ken. Alleen al door haar weergaloze beweeglijkheid: op het podium staat zij geen moment stil. Maar ook figuurlijk beweegt zij zich zo snel van de ene kant van de lijn naar de andere, dat zij de lach uit alle hoeken tegelijk kan laten klinken.

Neem Wanda’s mooiste performance: ‘The detachable pussy’. Onze vagina, dat speciale plekje waar we zo zuinig op moeten zijn en dat zo hartstochtelijk begeerd wordt, zou het niet ontzettend handig zijn als je dat niet altijd bij je hoefde te hebben? Als je het gewoon thuis zou kunnen laten, wanneer je er toch geen gebruik van denkt te maken? Stel je voor, je loopt in het donker over straat en ineens springt er een verkrachter uit de bosjes. ‘Sorry, maar ik heb geen waardevolle spullen bij me. Ik ben “pussyless”’. Maar wat als je een leuke date hebt, met wie je eigenlijk wel meer wilt beleven en je hebt je ‘pussy’ niet bij je? Dan bel je gewoon je huisgenote: ‘Hé, wil jij iets voor me doen? Breng mijn kut even langs. Die ligt in een schoenendoos boven de kapstok.’ Denk echter niet dat je hiermee uit de problemen bent: wanneer je uitgaat en je kut bij je vriendje thuis laat omdat hij zo’n zin heeft, dan kom je van een koude kermis thuis. Te wrang voor woorden, maar als je ziet hoe Wanda de draad van haar microfoon bij elkaar raapt, alsof het haar totaal verfomfaaide vagina is, moet je toch lachen. Een shockerende en bevrijdende lach.

Minstens zo rauw is het slot van ‘On gay marriage’. Lach gerust, het is om vage projecties van hetero’s over homo’s onderuit te halen. En ondertussen heeft zij al heel wat rake woorden gezegd over de zogenaamde ontheiliging van het huwelijk door huwende homo’s. ‘The only time your race and gender is not questioned, is when you’re a white man’, zegt Wanda Sykes. Zij kan het weten, want zij is een zwarte vrouw en bovendien openlijk lesbienne. Dat zij normafwijkend is, maakt niet automatisch alles wat ze zegt interessant: het is haar eigen verdienste dat zij daaruit die onweerstaanbare humor maakt.

Deze tekst verscheen eerder in het voorjaarsnummer van Tijdschrift LOVER.

Read Full Post »

sultry, adj., 1. oppressively hot and close or moist; sweltering: a sultry day. 2. oppressively hot; emitting great heat: the sultry sun. 3. characterized by or associated with sweltering heat: sultry work in the fields. 4. characterized by or arousing heated temper or passion: a sultry brunette.

*

’s Avonds was ik opnieuw in Villa Picnique waar ik die middag van zoveel vooroordelen bevrijd was. De sfeer was compleet anders voor mijn gevoel. Er waren meer mensen en de afstand tussen die mensen leek kleiner te zijn geworden. Was het ook warmer, of verbeeldde ik mij dat maar? Alles en iedereen leek zachtjes en verwachtingsvol te gloeien van een warm licht. Er stond het een en ander op het programma, waarvan wij net genoeg wisten om ons in die stemming van geladenheid te brengen waarvoor ‘sultry’ het  meest passende woord is.

Het onweer dat volgde en de regen die viel waren zacht, zuidelijk. Niet zwoel, net niet zwoel. Ik loop door mijn herinnering en mijn vocabulaire als door een tuin vol tere bloemen. Alles van waarde is breekbaar. Schrijven over seks is als schrijven over mystiek, de eerste wanklank kan de betovering al verbreken. Een waagstuk dus.

Femmetastic is fantastisch. Een fantasierijk spel met een minimum aan middelen. Twee vrouwen – of slechts één – in een vertrek waar de seksspeeltjes zo openhartig deel uitmaken van de aankleding, dat het vervolg ook geen uitleg of inleiding behoeft. Het gebeurt alsof het van het begin van de wereld zo is afgesproken, heel gewoon en toch heel hartstochtelijk. De beelden zijn van een ontwapenende authenticiteit die ze bijna huiselijk maakt. Inclusief de onhandigheid van kleren die in de weg zitten en orgasmes die maar niet dichterbij lijken te komen. Tot de ‘Hitachi Magic Wand’ verschijnt en een paar vrouwen links van mij verheugd lachend roepen: “Ha, daar komt de grote redder!”

Porno kijken met mensen om me heen is voor mij een geheel nieuwe ervaring. Ik wist niet dat het zo gewoon kon voelen. Ook de korte gesprekken in de rij voor het toilet daarna maken een onverwachte indruk. De kijkervaring blijkt even bespreekbaar als wanneer het ging om een documentaire over de fauna van Groenland. “Ik vond het wel een lange zit,” zucht een man naast mij. “Ach ja, je mist toch echt wel wat, bij die lesbische seks,” meent een vrouw iets verderop. Ik meen te begrijpen wat zij bedoelt, maar heb zelf niets gemist. Die andere vrouw ook niet, die met een zekere opluchting vertelt dat dit de eerste pornofilm is waarmee zij zich probleemloos kan identificeren.

Vervolgens mis ik de helft van het programma, omdat ik te zeer geboeid raak door de voorstelling Japanse bondage die in de filmruimte word gegeven. Terwijl een naakte cellist in een hoek improviseert op wat wij allen zien gebeuren, begint een stel vrouwen met touwtjes te spelen. Kunstig, maar vooral ook krachtig;  het gebrek aan zachtzinnigheid lijkt hen beiden uitstekend te bevallen. Iets later staat plotseling een jonge vrouw uit het publiek op en ontkleedt zich tot alleen haar lingerie er nog is om haar schoonheid een passend accent te verlenen. De klanken van de cello volgen nu vooral haar, lijkt het, terwijl zij met een perfecte rust en in volslagen harmonie met haar meester, een jongeman in driedelig grijs, met rode touwen wordt gebonden tot zij uiteindelijk aan de zwaartekracht ontheven lijkt.

Dit is zo nieuw voor mij dat ik ongetwijfeld de essentie van wat hier gebeurt zal hebben gemist. Maar dat is niet erg, want ik heb meer dan genoeg gekregen. Terwijl ik toekijk en in gesprek ben met een vriendin die naast mij zit, verliest een ander deel van mij zich in filosofische gedachten over de aard van intimiteit. Zijn we hier niet op een heel intieme plek: een paradijsje in een Amsterdamse binnentuin dat zich normaal gesproken aan ieders blik onttrekt, laat staan dat iemand buiten ons er ook maar het geringste idee van heeft wat zich hier afspeelt? Hoe kan het dat dit zo allesbehalve stiekem voelt? Zijn wij niet met vijftig mensen die elkaar maar nauwelijks kennen? Hoe kan het dat dit zo vertrouwd voelt?

Dat dit wel moet betekenen dat wij met ons allen delen in iets heel bijzonders, wordt mij duidelijk tijdens de performance waarmee Madison Young de avond afsluit. Hier bereik ik een grens en voel ik mij als iemand die heeft deelgenomen aan de antieke mysteriëen  van Demeter en Persephone. Daarover wordt niet gesproken met hen die oningewijd zijn. Wat ik wel mag vertellen is dat zij haar performance de vorm gaf van een ritueel dat zij opdroeg aan haar vriendin en leidsvrouwe Annie Sprinkle, die juist bij deze volle maan de jaarlijkse hernieuwing van haar huwelijk vierde. Het ging over de kracht van gemeenschap, in alle betekenissen die dit woord kan dragen. Eigenlijk ging de hele avond daarover, bedenk ik mij terwijl ik bij het licht van de volle maan helemaal alleen door de stille straten van Amsterdam Zuid naar huis fiets.

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »