Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2019

Onomatopee voor de stilte

LEMMER-SPREEUWEN-DUIZENDEN

 

Als je goed luistert,
is er boven al het luidruchtig

geraas
geratel
gezwatel
gefleem
geteem
geroep
gerommel
gestommel
gesteun
gekreun
gedreun
gedonder
gedender
gedaver
geknetter
gekwetter
gekletter
geklater
gesnater
gesnotter
geroffel
gefoeter
getoeter
gemopper
gemompel
geprevel
geproest
gefluister
geruis
gedruis
gesuis
geritsel
geroezemoes
gerinkel
getinkel
gepruttel
geklop
geklap
geklepper
geknal
gefluit
gegil
getetter
geschreeuw
gehuil
gejank
gesnik
getik
geblaf
gekef
gemiauw
gekir
gekakel
geklets
geloei
geknor
gesnuffel
gesnuif
gebries
gepuf
getuf
getok
getokkel
gekras
gekraai
gehinnik
gebrom
gegrom
gesis
gezoef
gebral
gebulder
gekras
gekrijs
geplof
gemurmel
geklepper
geschetter
geschater
en getwinkeleer

– goddank – ook

een onomatopee voor de stilte:

30122019

Read Full Post »

Worden en Zijn

18122019

 

In het Oude Griekenland stonden ze in steen gebeiteld, het werkwoord worden “en het werkwoord zijn. / Daarmee was tijd, was eeuwigheid gegeven”, en het was alsof een mens moest kiezen voor de ene werkelijkheid of voor de andere. Ach, er hebben altijd twee soorten mensen bestaan. Op velerlei wijze. Nu maar eens over mensen die op zoek zijn naar groei en mensen die op zoek zijn naar houvast. Dat doet het goed bij de borrel, of gewoon aan de eettafel, waar mijn jongste dochter laatst opmerkte dat haar ouders haar niet echt een voorbeeld hadden gegeven van een op groei en verandering gerichte mentaliteit. Ik kon niet ontkennen dat dat zo is. Of was? Er is geen Zen zonder bromvlieg en geen Zijn zonder worden.

Wij spraken vaak van “karakter”, zagen som een “type” in de persoonlijkheid van onze kinderen. Tja, dat herinnerde ik me ook wel. Terstond schoot mij een moeder te binnen, die ik lang geleden beroepshalve hielp bij het huishouden. Zij had zes kinderen en de zevende was op komst. Die hing in een heerlijke bubbel van vruchtwater en ik vroeg me wel eens af of zij al hoorde hoe het toeging in de wereld waarin zij terecht zou komen. Met schelle stem sprak de moeder die haar droeg over de andere kinderen, die zij stuk voor stuk als problematisch ervoer. Gelukkig had zij een hele handvol diagnoses achter de hand, waardoor haar gezin toch nog iets ordelijks kreeg. Zelf mankeerde zij uiteraard niets.

Het kan ook andersom, of allebei: sommigen van ons meten zichzelf de luxe van een persoonlijkheidsstoornis of een plek op het autistisch spectrum aan. En ik ken ook mensen die de diagnoses eerlijk over alle leden van het gezin verdelen. Wat drijft ons om dat spel te spelen?

Misschien ligt de sleutel in mijn eigen ervaring. Op een van roerigste momenten in mijn leven voelde ik een onweerstaanbaar verlangen naar een psychiatrische diagnose. Wat moest ik anders met al mijn innerlijke ongerijmdheden dan ze opsluiten in een stevig hok? Me erdoor mee laten slepen? God bewaar me! Hier verraadt zich een mogelijk motief voor een keuze voor het Zijn: een authentieke en misschien zelfs gezonde behoefte aan rust in het hoofd. Toch ben ik blij dat ik daar uiteindelijk aan ontsnapt ben.

Dat heb ik in eerste plaats te danken aan mijn toenmalige huisarts. Hij merkte mijn drang om mijn onrustige hoofd in het cachot te gooien, maar waarschuwde me, dat ik daar dan zelf ook in zou belanden. “Een diagnose,” zei hij, “is op z’n best een rustpunt voor de menselijke geest en met een beetje geluk hangt daar een behandeling achter, die je in staat stelt je verder door het leven te bewegen.” Onafhankelijk van zijn advies wees ook een vriendin me op het gevaar van opsluiting in een als identiteit gehanteerde diagnose. Gelukkig ben ik claustrofobisch, dus ik koos een therapeute, die weigerde diagnoses te stellen en zo bleef ik – met horten en stoten – in beweging.

Het zijn die horten en stoten, die me de ogen openden voor de mogelijkheid van in ieder geval nog een derde mensensoort. Eén die afwisselend wordt en is. Misschien ben ik zelf wel zo’n mens geworden.

 

Read Full Post »