Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2019

 

Toen mijn vader stierf – in een bushokje, op weg naar zijn werk – zat er letterlijk maar één rooie cent in zijn portemonnee. Geen flauw idee waaraan zijn zakgeld was op gegaan. Hij dronk ongeveer een of twee keer per jaar, op een verjaardag,  een flesje Oud Bruin. Ik herinner me hem nog rokend (North State: ik weet zelfs de mop nog, die hij een keer over dat merk vertelde), maar daar was op een zeker moment geen geld meer voor. Ook zijn krant was uiteindelijk buiten de grenzen van ons gezinsbudget terecht gekomen. De Telegraaf: ik zie nog hoe hij die open schudde, in zijn rookstoel zonder rook.

Twitter bestond toen meer dan een halve eeuw nog niet, maar aan mijn vader kon ik zien dat het nieuws ook destijds al dezelfde therapeutische functie had als vandaag. Zoals een koe zich schurkt tegen een paal, schurken mensen zich aan het wereldgebeuren. En net als bij alle jeuk is het middel erger dan de kwaal:  je blijft krabben. We raken rap verslaafd aan de prikkeling van ons gevoel van verontwaardiging. Twitter of de krant, het maakt niet uit. Gewoon, lekker even kwaad worden. En dat dan uiten.

Mijn vader, die de hele dag aan de lopende band had gezorgd dat Verkade’s theebeschuitjes recht van lijf en leden van de lopende band rolden, wond zich op in zijn rookstoel naast de kachel en ik weet nog precies waarover. Het gebruik van napalm in Vietnam (hij sprak het uit zoals je het schrijft). De dood van Churchill – eindelijk gerechtigheid! – wekte opnieuw zijn verontwaardiging over hoe de geallieerden waren weggekomen met het bombarderen van burgerdoelen in Duitsland. Maar het woord dat het stevigst is gehecht aan het beeld van mijn vader achter zijn krant is wel “dat vervloekte wapenkapitaal”. Hij droeg een gebroken geweertje op de linker revers van zijn zwarte manchester pak.

Terwijl eergisteren heel Nederland voor zijn emotionele leven was ingetuned op het boerenprotest in Den Haag, zat ik in een zaaltje te turen naar een wit scherm, waarop ons de werking van een nieuwe app voor de thuiszorg werd gedemonstreerd. Leuk speelgoed, ik zou het best als Chanoeklaas kadootje willen krijgen. Het moet ons van de “vervelende papierwinkel” in de vorm van medicatie-aftekenlijsten af helpen. Voortaan zetten wij onze vinkjes op een iPad. Mijn eerste reactie (en die van enkele andere collega’s) was: dat gaat beslist meer tijd kosten. Ik was brutaal genoeg om de aanwezige manager te vragen waar die extra tijd vandaan moest komen: van de werkgever, van de cliënt of van ons. Eerst deed hij een paar keer alsof hij niets hoorde, maar toen ik uiteindelijk bijval van de anderen kreeg, mompelde hij dat hij “het mee zou nemen”.

Ondertussen wond ik me zachtjes op, omdat ik me realiseerde dat men voor de zoveelste keer, luid mopperend op de kosten van de zorg, een deel van de tijd en het geld, dat eigenlijk voor onze cliënten bestemd is, overhevelt naar de ICT-sector. En opeens viel ik samen met de verontwaardiging van mijn vader. Mijn over-associatieve brein zag hem zitten in zijn rookstoel, achter De Telegraaf, vloekend op “dat verdomde surveillance-kapitaal”. Op de revers van zijn jasje een gebroken iPad.

Deze nieuwe manoeuvre van onze afdeling ICT maakt de iPad voorgoed onmisbaar. De iPad, waarop de app MobileIron is geïnstalleerd, waardoor het apparaat op afstand bestuurbaar is. Toen ik hem aanzette, zag ik in een flits dat die app toestemming opeiste voor het gebruiken mijn locatie-gegevens, “om de iPad op te kunnen sporen in geval van verlies of diefstal”. Lang leve de veiligheid! Doe mij ook maar alvast een enkelbandje aan, dan ben ik tenminste te vinden zodra ik de eerste tekenen van dementie vertoon. Thuisgekomen heb ik even gezocht naar Instellingen > Privacy > Locatievoorzieningen, en heb ik het schuifje – dat default “aan” bleek te staan – uit voorzorg “uit” gezet. Ik ben benieuwd of MobileIron het stiekem weer aan zet.

Read Full Post »