Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2019

30072019

 

Dit blogbericht ben ik weken geleden begonnen, toen GroenLinks twee keer kort achter elkaar in het nieuws kwam met een akkefietje op het vlak van partijdiscipline. Op 4 juni werd Zihni Özdil uit zijn functie als Tweede Kamer-lid ontheven en op 8 juni wilde het Limburgse partijbestuur Carla Brugman royeren, omdat zij bereid was met Forum voor de Democratie en de PVV samen te werken. Het was toen dat mij te binnen schoot dat deze hippe partij ooit was ontstaan door het samengaan van vier kleine linkse partijen: de PPR, de EVP, de PSP en – de CPN.

Ha, was dit niet een stukje ware aard, dat na een kwart eeuw onvermijdelijk de kop op stak? Of waren het toch de christelijke roots, waaraan oeroude verlangens tot excommuniceren ontsproten? Hoe het ook zij, of was, of weer zal zijn: ik kreeg het niet meer uit mijn hoofd, dat dit soort dingen typerend zijn voor organisaties met een idealistische grondslag. Bij de VVD zie je af en toe een deugniet met de billen bloot en het schaamrood op de kaken de stoep af sluipen, maar terwijl wij allang niet meer kijken, stapt zo iemand door de achterdeur weer naar binnen, waar iedereen hem hartelijk de hand schudt. Eén uitzondering daargelaten.

Het menselijk leven is in vele opzichten asymmetrisch. Een jonge acteur kun je met succes de rol van een bejaarde laten spelen, maar andersom lukt dat niet. Een levend mens dood maken is aan de orde van de dag, maar een dood mens tot leven wekken is nog nooit iemand gelukt. Maar niets is zo intrigerend als deze wat minder in het oog vallende onbalans: kwade intenties leiden meestal feilloos tot de beoogde kwalijke gevolgen, maar met goede bedoelingen loopt het veel minder vaak goed af.

Terwijl ik hier nog zachtjes over na liep te filosoferen, raakte ik zelf in politieke schermutselingen verzeild. Als bestuurslid van een kleine synagoge had ik meegewerkt aan het nemen van een maatregel, die achteraf gezien bij een paar mensen op veel meer weerstand stuitte dan we hadden verwacht. In het gekrakeel dat ontstond kreeg ik een (toch nog) onthutsend inzicht in de schaduwkant van onze goede wil. Om te beginnen is het lastig om “het Goede” vanuit alle perspectieven tegelijk te beoordelen op zijn goedheid. Als de emoties beginnen op te spelen, dan eindigt bij sommigen van ons in de aanname dat onze persoon niet gerespecteerd wordt, omdat ons belang – of onze visie op wat “Goed” is – niet de overhand krijgt.

Net toen ik opgelucht constateerde dat het CPN-gen bij mij niet actief was, bracht het nieuws mij een ander ziektebeeld dat het idealisme in de politiek begeleidt. “PvdD-Kamerlid van Kooten stapt op uit onvrede met de partijkoers,” kopte mijn krant. (Toen ik daarnet het bericht via Google probeerde terug te vinden, maakte ik een tikfout en kreeg ik een woeste lijst met PvdA-politici, die in de afgelopen jaren waren opgestapt, landelijk en lokaal.) Het opstapvirus! Nee, daar was ik niet immuun voor geweest. Ik had er, binnen mijn eigen bestuur weliswaar, – heel af en toe – heel voorzichtig mee gedreigd, maar kon het gelukkig nog net uitzieken, voordat ik anderen ermee zou besmetten.

Als je even niet uitkijkt, begin je te geloven dat de wereld echt goed zal zijn als hij bij jou in de smaak valt, als hij jouw mooie intenties weerspiegelt. Wees niet bang, de masjieach komt, hij draalt alleen nog wat, zei Maimonides. Ondertussen modderen we gezellig – en af en toe ongezellig – verder, en proberen

  • het goed te doen
  • het Goede te doen
  • goed te doen.

Read Full Post »