Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2018

Koesteren

 

Het lijkt nog maar kort geleden dat ik hier schreef over de bijzondere ervaring van het ziek zijn. Over heerlijke gevoelens van onthechtheid en overgave. De afgelopen weken geniet ik een bijna tegenovergestelde ervaring: ik ben zo gezond als een vis, maar dan wel als eentje die ligt te spartelen op de walkant. Wonderlijk kwetsbaar zonder de omhulling van water.

Eerst de beleving, dan de feiten: mijn huis ondergaat een ingrijpende renovatie en ik zit vijf deuren verder in een ‘logeerwoning’, ingericht als zo’n vakantiehuisje in zo’n park, alleen zonder tropisch zwemparadijs. Alles rondom staat in de steigers en is vol van geweld en geluid: gebonk en gehamer, gehak en geboor. Tegelijkertijd worden de belangrijkste wegen in mijn directe omgeving vanwege werkzaamheden omgewoeld. En de natuur ligt amechtig te hijgen in de aanhoudende droogte.

Ik spartel. Eerst spartelde ik tegen, daarna begon ik mee te bewegen in het grote gebeuren. Onder de indruk van de grondigheid, wanneer ik zie hoe waterleidingen in toilet en douche in de muur worden ingefreesd. Teleurgesteld door het haastwerk, als op andere plekken de tegels gewoon op de oude tegelwand worden gelijmd. Voortdurend alert om waar mogelijk nog dingen bij te sturen. En lastig, wat voel ik me soms lastig!

Maar vooral: wat voel ik mij onthand en ontregeld. En hoezeer val ik mezelf daarin tegen. Hoewel mijn werk en mijn taken binnen de joodse gemeenschap er niet eens onder lijden, had ik van mijzelf duidelijk meer sangfroid verwacht. Dat ik kennelijk zo afhankelijk ben van mijn huis en mijn spulletjes, van die bubble om mij heen, kan ik maar slecht verkroppen. Niet realistisch, merk ik, zodra ik op straat mijn buren spreek. Iedereen is aangedaan. Een jonge buurvrouw werd zelfs fysiek ziek, maar zij blijft het positief beleven: “Zo weet je weer dat je iets te koesteren hebt.”

Koesteren! Wat een liefdevolle kijk op je gehechtheid. Een andere wisseling van perspectief werd me aangereikt door een vriend, die zelf onlangs zijn huis had laten verbouwen. Ik moest blij zijn, vond hij, toen hij me hoorde sputteren over hoe indringend dit alles was. Nee, wat een luxe was het, dat ik het allemaal zomaar in mijn schoot geworpen kreeg! Stijf van de stress vanwege al die chaos om mij heen en de voortdurend opschuivende oplevertijd, onderga ik toch langzaam maar zeker een mentaliteitsverandering. Hier ligt een kans voor mij.

Hoe vaak valt het mij niet op, in de huizen waar ik voor mijn werk kom, dat de dood daar al aan de muren en de meubels knaagt, zich in de vloerbedekking en de gordijnen nestelt, lang voordat hij de bewoners komt halen? Het sterkst voel ik het aan de verf, die daar al meer dan dertig jaar de muren en het houtwerk dekt. De liefde die er ooit in is gestoken, is zozeer verbleekt dat je haar niet meer kunt lezen. Heel soms vraag ik mij af, of ook mijn huis niet reeds die weg is ingeslagen. Nu kan ik mij nog omdraaien, en al die ontheemde gevoelens erbij, door dat huis te koesteren, met kwasten en met rollers, met liefde en met licht.

 

Advertenties

Read Full Post »