Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2015

Fietskunst

22062015a

Het is weer een gezellige boel in mijn buurtje, de laatste tijd. Vooral bij mooi weer op zon- en feestdagen zie ik grotere en kleinere groepjes mensen door het groen in de wijk scharrelen. Ze kijken naar kunst, en dat doe je blijkbaar bij voorkeur samen. Van een afstand ziet het er buitengewoon schattig uit, hoe hun blikken heen en weer gaan van het blaadje in hun hand naar het bordje met de naam van kunstwerk en kunstenaar, naar de sculptuur zelf en dan weer naar elkaar. Sommigen maken allerlei ruime armgebaren, doen stappen terug en vooruit, kijken even om zich heen en raken dan toch het kunstwerk aan, om het materiaal te voelen. En ik zie hen druk met elkaar praten. Al die tijd hoor ik niets dan de gewone achtergrondruis, net een stomme film.

Zelf ben ik nog in afwachting van een dergelijke rondgang met vriendinnen, maar voor mijn werk als wijkzuster fiets ik er dagelijks langs. Vanuit dat perspectief ziet veel van het werk dat Rudi Fuchs en Maarten Bertheux voor ArtZuid 2015 hebben geselecteerd er in mijn ogen wat teleurstellend uit, als een verregende zomervakantie. Misschien zal de interactie met mijn vriendinnen en het wandeltempo me binnenkort de ogen openen, maar ik kan wel alvast iets vertellen over twee beelden die eigenlijk iedereen al fietsend zou moeten bekijken. En dagelijks.

22062015b

Toen ik Duna van Jaume Plensa voor het eerst zag, voor het Hilton hotel langs fietsend, ging ik met een geluidloze knal door mijn gevoelsbarrière. Een beetje zoals wanneer je opeens beseft dat jij het niet bent die ademt, maar dat het Leven in jou adem haalt. Er werd iets met mijn zinnen en mijn herinneringen uitgehaald waar ik niet van terug had. Waar had ik haar eerder gezien? Helemaal niet, natuurlijk, maar toch. Even moest ik denken aan de beeldenaar van de jonge Koningin Wilhelmina op een cent van vroeger. Alsof zij zich daarvan had losgemaakt om mij en die hele Apollolaan eens even te laten voelen hoe klein wij zijn. Een andere herinnering: het moment dat ik, een kleuterkind nog, op school tijdens het bidden stiekem mijn ogen opendeed en keek naar het gezicht van het meisje tegenover mij in de kring. De schok waarmee ik voelde dat ik ik was en niet zij.

Ondertussen fietste ik door en ging het bedriegen van mijn ogen verder. Was dit een raar soort foto? Een bas relief? Op het eerste gezicht driedimensionaal, bleek het bij nader inzien zo plat (nou ja, bijna) als een dubbeltje. Vanuit de tegenovergestelde richting fietsend leek het eerst iets minder indrukwekkend, maar juist op het punt waarop mijn blik zich van en profile naar en face verplaatste, werd ik opnieuw totaal begoocheld. Dit kan niet! En toch staat ze er. Zo stil, zo ernstig stil, dat ik bijna doodga van dat kleuterverlangen in die binnenwereld te mogen zijn en te beleven wat daar leeft. Bidt zij? Droomt zij? Telt ze tot twintig alvorens haar verstopte speelkameraadjes te gaan zoeken? Of geniet ze met zo weinig mogelijk gedachten van de zonnewarmte op haar gezicht?

Ik keer om en fiets nog een keer langs de overzijde en dan richting huis. Iets verderop schemert een lijntekening van een kruiwagen, rood tussen het groen. Ook alweer zo bizar groot. En je kunt er doorheen kijken. Of is de werkelijkheid een ansichtkaart en heeft Michael Graig-Martin zijn Wheelbarrow er gewoon op getekend? Terwijl ik fiets kan ik mijn ogen niet van het ding afhouden, en zo zie ik hoe het tweedimensionale beeld volgens het tempo waarin ik mij voortbeweeg verdwijnt in een simpel rood lijntje. Ook dat geeft me een licht prikkelend griezelgevoel, en dat mag ik elke dag meer keren herhalen. Vanaf de overzijde komt daar nog iets extra’s bij: precies op het punt van de kanteling der dimensies verdwijnt het beeld achter de stam van een linde. Zo klutst deze fietskunst een beetje kleutertijd door mijn dagelijks bestaan en zegt me: “Kijk maar, er staat niet wat er staat.” Dat verveelt nooit.

22062015c

Read Full Post »

Geslaagd!!!!!

12062015b

Read Full Post »