Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2014

Zorgplafond en zorgputje

23082014

Niet alleen ministers en forensisch deskundigen worden tijdens hun vakantie gebeld omdat er iets dringends gaande is op het werk. Ook verzorgenden en verpleegkundigen overkomt dat vandaag de dag. Zo snelde ik afgelopen donderdag vanuit Balkonia naar de locatie van waaruit ik gewoonlijk de wijk in ga naar mijn cliënten. En ik was niet de enige. Wat was er aan de hand?

Onze teamleider had een vergadering belegd om uit de doeken te doen wat de bezuinigingen in de zorg voor ons gaan betekenen. Daar was haast bij, want “de financiële gevolgen van het overheidsbeleid halen ons in”. Nu reeds is te merken dat wij meer mensen ‘in zorg‘ krijgen doordat de verzorgingstehuizen wegbezuinigd worden. Daardoor gaan wij de “productieafspraken met de financiers” voor persoonlijke verzorging ruimschoots overschrijden. En dat krijgen we niet vergoed. Men verwacht “een actueel financieel probleem van ongeveer € 3 miljoen”. Reden genoeg voor “maatregelen op korte termijn”.

Met mijn simpele boerenverstand kan ik hier niet bij. Jazeker, het is nog steeds zo dat het CIZ de indicatie stelt: cliënt Zusenzo heeft 12,5 uur persoonlijke verzorging per week nodig. Dat kan mijn werkgever declareren bij het ‘zorgkantoor‘. Maar: dat zorgkantoor heeft tegelijk een ‘zorgplafond‘ ingesteld. We krijgen een zak geld en als die op is, dan moeten we doorgaan met zorg leveren zonder vergoeding. Dat zal ons leren! Omdat mijn werkgever het nog zo gek niet doet in vergelijking met andere ‘zorgaanbieders‘, krijgen we nog anderhalf miljoen uit een potje dat bestemd is om de overgang naar de nieuwe ‘zorgrealiteit‘ te versoepelen.

Al dat geschuif met miljoenen, het lijkt wel ‘balletje-balletje‘! (Voor de jongeren en provincialen onder mijn lezers: dat was een spelletje met een stukje rode vloerbedekking, drie luciferdoosjes en een propje zilverpapier, waarmee Joegoslaven zich hier in Amsterdam verrijkten, in de jaren tachtig van de vorige eeuw.) Ik kan het niet volgen, maar hoor alom dat sinds de introductie van de marktwerking in de nutssector de witteboordencriminaliteit sterk is toegenomen. Is dit er een voorbeeld van? Wat me wel heel langzaam begint te dagen is hoe men geld gaat besparen op de langdurige zorg door de mensen langer thuis te laten wonen. Niet doordat thuiszorg goedkoper is, maar door ons gewoon minder geld te geven.

Tijdens de vergadering heb ik dit soort cynismen natuurlijk voor me gehouden. De discussie daarover is een gepasseerd station. Mijn werkgever wordt ook maar voor een voldongen feit gesteld en ik moet zeggen dat hij erg zijn best doet om het er goed van af te brengen: geen ontslagen en een oprecht streven de kwaliteit van de zorg te waarborgen door niet eenvoudigweg de kaasschaaf te hanteren, zoals in de huishoudelijke zorg wel is gedaan. Wie een jaarcontract heeft, staat straks wel op straat en dure uitzendkrachten voor plotselinge pieken komen er niet meer in. Er wordt een dringend beroep gedaan op onze flexibiliteit.

Verder betekent het “dat de vermindering moet voortkomen uit een kritisch kijken naar al je klanten [sic]”. Volgens mij doen we dat altijd al, vanuit de gedachte dat niemand erbij gebaat is als je uit handen neemt wat men zelf nog kan. Veel rek zal daar niet in zitten. Het zal wel in de richting gaan van twee keer in de week onder de douche en op de andere dagen een hoerenwasje. Vrolijk worden we er niet van. Maar goed, het schijnt een feit te zijn: de samenleving kan de zorg voor al haar ouderen niet meer opbrengen. Vandaar dat zorgplafond. Dat zal moeten leiden naar “een verschuiving van professionele persoonlijke verzorging naar informele zorg, waar mogelijk met behulp van het netwerk in de wijk”. Klinkt mooi, maar ondertussen verplaatst de druk zich ontegenzeggelijk neerwaarts, naar het ‘zorgputje‘. Dat zijn wij, geloof ik.

Advertenties

Read Full Post »

Plastic

21072014

Sinds enige tijd staat voor de supermarkt waar ik boodschappen doe zo’n container, waar je je plastic afval in kan doen, zodat het gerecycled wordt. Het was me niet ontgaan dat daar af en toe een ‘dumpster diver‘ met kop en schouders in hangt om er iets van zijn gading uit te vissen. Ik verheugde mij al over de vindingrijkheid der daklozen, tot ik hem ook bij de container in mijn buurt tegenkwam en het ware verhaal leerde kennen. Net toen ik braaf mijn plastic tasje met plastic troep wilde inleveren, haalde de man zijn arm, met aan het uiteinde zo’n grijpertje, uit de opening. Hij had een pet-fles te pakken, waar hij eerst het dopje af draaide en daarna de wikkel af scheurde. De buit verdween in een enorme plastic wasserette-tas en hij maakte beleefd plaats voor mij en mijn bijdrage.

“Goh,” begon ik, “zitten hier nog statiegeldflessen in?” “Mevrouw, we leven in dit land met honderdzestig culturen samen en die zijn lang niet allemaal op de hoogte van het begrip statiegeld. En dan heb je nog de mensen die zich generen om zo’n bonnetje aan de caissière te geven.” Al pratend zag hij er meteen en stuk minder dakloos uit en naarmate zijn verhaal zich prijsgaf, bleek hij dat helemaal niet te zijn. Alleen maar werkloos. “Ja, op een gegeven moment had ik ontslag genomen bij m’n baas, omdat ik wel eens wat anders wilde. Maar ik was effe vergeten dat ik zestig ben.”

Nu had hij natuurlijk via internet allemaal gratis films, muziek en boeken tot zich kunnen nemen, of zelfs colleges kunnen volgen “tegen meerkosten die de nul naderen”. Maar daarvoor was hij kennelijk niet het juiste type mens en misschien is het ook iets van de generatie waartoe hij behoort om een consumentenbestaan onbevredigend te vinden. Hij had in de beveiliging gewerkt en was gek van honden. Door dat laatste was hij in contact gekomen met de Stichting BultersMekke, die hulphonden regelt voor mensen met een beperking, die zoiets niet van hun zorgverzekeraar krijgen.

Hoewel Rens ook geneutraliseerde pet-flessen te gelde weet te maken voor het goede doel, gaat het de stichting in eerste instantie om de harde plastic doppen van alle flessen waar voedingsmiddelen in verpakt zijn geweest. Die zijn 22 eurocent per kilo waard. “Kijk, wat is nou een dubbeltje, denk je dan,” legde hij mij uit, “maar als nou iedere Nederlander jou een dubbeltje geeft, hoeveel heb je dan?” Uit zijn rugzakje haalde hij een A4-tje met een korte wervende tekst, een aandoenlijke foto van een puppy en zijn mobiele nummer. “Als nou alle mensen die jij kent hun doppen bij jou brengen en jij geeft mij een belletje, dan hoef ik maar één keer te rijden, snap je?” zei hij nog en weg was hij alweer op zijn scooter.

Welaan mijn dierbaren, wanneer je in het vervolg bij mij komt eten, dan verwacht ik een plastic tasje met doppen. Dat snappen jullie wel. Degenen die aan Facebook doen, kunnen natuurlijk de link naar dit blogbericht  even rondpompen.

Read Full Post »

13082014

Nooit gedacht dat ik nog eens een trendsetter zou blijken te zijn geweest. Een paar jaar geleden schreef ik nog met een zweem van verontschuldiging over mijn merkwaardige loopbaan, maar in de nabije toekomst zal zoiets eerder regel dan uitzondering zijn. Kapitaalvernietiging, verzuchtte eens een bedrijfsarts die mij onderweg op de rails moest zien te houden, maar ook daar draait men tegenwoordig de hand niet meer voor om. Hoor wat iemand die zijn brood verdient met kijken in het koffiedik van de economische ontwikkelingen hierover onlangs zei:

Steeds meer afgestudeerden hebben moeite met het vinden van passend werk. Dat geldt in de VS, in Europa en zelfs in snelgroeiende economieën als China. En dus pakken ze werk aan op mbo-niveau. Tenminste, voor zover dat er nog is. Want robotisering en automatisering zorgen al jaren voor een structurele daling van het aantal banen op dit niveau.
Deze ontwikkelingen dwingen mensen met een middelbare schoolopleiding op hun beurt om nog wat verder af te dalen in de arbeidspiramide. En voor mensen zonder diploma breken echt zware tijden aan.

Ben Tiggelaar in NRC, 26 juli 2014

En ondertussen moeten meer vrouwen de arbeidsmarkt op (hoewel ik dat al een poosje niet meer gehoord heb) en moeten wij langer blijven werken en moeten we meer mantelzorg gaan doen en moeten er toch echt robots gemaakt worden om straks voor ons te zorgen als wij eenmaal oud zijn, maar nog niet der dagen zat. Ik snap er niks meer van.

Gelukkig zien jonge mensen nog veel blauw tussen deze donkere wolken. Het blaadje One World, waar mijn dochter haar maatschappelijke stage heeft gedaan en dat nu ook hier in de bus valt, koos het als thema voor zijn zomernummer: nooit meer werken. Daarin wordt een andere ziener aangehaald, die beweert dat iedereen tussen de top en de onderkant straks weliswaar niets om handen heeft, maar die tevens een leuke nieuwe wereld voorspelt waarin dat helemaal niet erg is:

Het schier oneindige aanbod van spotgoedkope online diensten is de grote zegen van de nieuwe tijd. Wie buiten het groepje toppers valt, zegt Tyler Cowen daarom geruststellend, hoeft heus niet te wanhopen. Je kunt gratis of tegen spotprijzen genieten van de prachtigste films, de mooiste boeken en de leukste spellen. Maar ook, belangrijk, gratis onderwijs krijgen in de vorm van colleges van grootheden in de kwantummechanica, de dialectiek van Hegel of de eurocrisis. Alles is voorhanden, en oneindig deelbaar tegen meerkosten die de nul naderen.

Sheila Sitalsing in One World, juli/augustus 2014

Kortom, er is straks een grote behoefte vaan postmoderne cultuurconsumenten, full time.

Al roerend in mijn eigen koffiedik zie ik echter opeens dat het ook nog heel anders kan lopen. Ik zie hoe hele groepen mensen zich uit deze rare wereld terugtrekken en ‘dubbel gemengde‘ (= mannen en vrouwen, homo- en heteroseksuelen én dubbelgemengde individuen) kloosters stichten, op al die plekken waar De Economie geen heil in ziet. Met liefde en aandacht de grond bewerken, net zo lang tot zij die liefde beantwoordt en weer vruchtbaar wordt. Met liefde en aandacht elkanders geest cultiveren, tot er muziek, gedichten en verhalen klinken en de voorwerpen om ons heen in kleuren en vormen naar ons lachen. Dat blijft namelijk: de mogelijkheid om lief te hebben, tegen een meerwaarde die dicht bij oneindig komt.

Read Full Post »