Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2012

Verwen jezelf

*

Omdat je het waard bent ….

Advertenties

Read Full Post »

*

Voor mijn broer Rien

*

Ongeveer in de tijd dat ik begon mijzelf de zogenaamde levensvragen te stellen, ving ik van de kansel in onze dorpskerk het volgende filosofische raadsel op:

Als een boom in een bos omvalt en er is niemand in de buurt om het te horen, is er dan geluid?

De dominee meende van wel, want hij wilde die ochtend betogen dat God een zelfstandig bestaan genoot, los van onze waarneming of bereidwilligheid in Hem te geloven.

Later, toen ik vaak angstig en alleen ronddwaalde in de beklemmende catacomben van mijn eigen gedachtenwereld, troostte ik mij graag met deze overtuiging. Ergens moest een bos bestaan, waar een boom in zijn val geluid kon maken zonder dat ik het hoorde. Ik hoefde slechts op zoek te gaan naar dat sprookjesbos om verlost te raken uit mijn nare existentiële gepieker. Of ik moest het zelf maken: het zou er uit zien als een lommerrijke kathedraal van zuivere gedachten, die samen een perfect sluitend geheel vormden. De Absolute Waarheid, die mijn eigen bange beleving zou logenstraffen. Al fietsend, lopend, werkend en pratend bouwde ik er aan, zonder dat iemand het zag. En telkens als ik de laatste lei op het dak wilde leggen, stortte de boel geruisloos in.

Mijn lief snapte niks van deze wonderlijke queeste, waardoor ik zo vaak in mijzelf gekeerd raakte. Een Absolute Waarheid? Zoiets bestond immers niet? Wij leven allemaal in verschillende werelden, die elkaar slechts ten dele overlappen. Voor haar een geruststellende gedachte, voor mij een schrikbeeld. Want zou dat niet betekenen dat ik nooit uit die tobberige belevingswereld verlost zou worden? Om nog maar te zwijgen van de verwarring die het in aanraking komen met zo veel andere werelden me zou brengen.

Jaren later pas, na veel nutteloos gepieker, heb ik leren ervaren dat het juist de aanraking met die andere mensen – elk met hun eigen wereld – is, die me kon verlossen uit mijn zelfgemaakte kerker. Aanvankelijk leek de tocht naar buiten me te voeren door een labyrint van spiegels, waarin ik mijzelf eindeloos herhaald en griezelig vervormd zag. Maar op een gegeven moment bevond ik mij zomaar op een plek waar mensen hun werelden met elkaar delen en waar bomen vallen en daarbij “zuchten, ruisend als een kind” *. En of er nog gepiekerd wordt? Dat weet ik niet, want ik verneem uit die hoek al een hele poos geen geluid.

* enigszins vrij geciteerd uit Aan een boom in het Vondelpark van M.Vasalis

Read Full Post »

« Newer Posts