Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2012

Verbetering

Toen ik klein was stond op het dorp waar ik woonde een rijtje huizen, vijf onder één kap, dat “De Verbeteringshuizen” werd genoemd. Ik snapte wel waarom: er werd door de mensen die er woonden voortdurend aan vertimmerd. Dat betekende dat er altijd bergen sloophout en hopen hard geworden cement op het bleekveld lagen. En dat er veel bier gedronken werd, ook als er niemand jarig was. Luidruchtig waren de bewoners ook, dat hoorde waarschijnlijk bij dat nimmer eindigende verbeteren.

Later, toen ik in de grote stad woonde en veel dingen niet meer zo makkelijk snapte als voorheen, dacht ik nog wel eens aan dat rijtje huizen en aan de mensen die er woonden. Met een gevoel van verloren onschuld begon ik te vermoeden dat het woord “verbetering” destijds niet zozeer bedoeld was om iets over die huizen te zeggen, maar eerder over de bewoners ervan.

Ik groeide ondertussen op tussen zeer optimistische wereldverbeteraars en deed soms, zij het aarzelend, met hen mee. Maar ik vond het nogal wat, dat verbeteren van de wereld. Men moest niet alleen beschikken over een gedegen kennis van goed en kwaad, maar ook nog eens weten wat beter was. Anderen leken daar meestal minder moeite mee te hebben dan ik. In mijn directe omgeving werden wilde ideeën gekoesterd over dat verbeteren van de wereld. Zo herinner ik mij een jongeman met een woeste krullenkop en een pluisbaardje – zoals destijds mode was -, die tijdens een vergadering van de Wereldwinkel Beweging riep: “Als de revolutie komt, dan knopen we eerst al die Christenen voor het Socialisme op!”  – Ik wás in die tijd zo’n christen voor het socialisme.

Sindsdien bezie ik mensen met plannen voor een betere wereld meestal wel met een warm hart, maar ook altijd met een beetje argwaan. Natuurlijk: met dat opknopen zal het zo’n vaart niet lopen, maar ik zie nog regelmatig hoe zeer goedwillende mensen er, vanuit een beter weten, gemakkelijk toe overgaan andere mensen in hun manier van leven te dwarsbomen. Als waarden normen worden.

In mijn dagelijks werk mag ik mij er gelukkig over verheugen dat er sinds de dagen dat er nog echter “verbeteringshuizen” waren veel ten goede is veranderd. Wijzelf als verzorgenden en verpleegkundigen zijn mensen van allerlei slag. Sommigen willen het hun cliënten vooral naar de zin maken of hen liefst een beetje verwennen. Anderen hebben een zeer degelijk normbesef over hoe een mens zich behoort te verzorgen of te laten verzorgen. En dan zijn er nog alle mogelijke mengvormen en varianten op dit thema. Maar wij leven allemaal onder een bijna hemelse koepel: de hedendaagse visie op “belevingsgerichte zorg”. Die biedt een heerlijke ruimte om goed te doen, zonder het beter te hoeven weten.

Advertenties

Read Full Post »

Systemen

Met wat meer afstand merk ik dat het voorlaatste blog eigenlijk over nog iets anders ging. En dan is het, net als wel meer van mijn teksten, een teken dat ik iets achter mij begin te laten. Ik kwam daar achter door een zinnetje in de al eerder genoemde Vasalis biografie. Dit zinnetje:

Hal lijdt eronder dat hij na het opgeven van het geloof van zijn vaderen in zijn jeugd geen sluitende filosofie heeft kunnen ontwikkelen.

Menigeen zal zich weinig voor kunnen stellen bij een dergelijk leed. Ik weet precies waar hij het over heeft. De uren zijn niet te tellen dat precies dat verlangen voor mij zwaarder woog dan alles wat het dagelijks leven van mij vroeg of mij te bieden had. Als ik zou uitstallen wat ik in de loop der jaren bij elkaar geprakkiseerd heb, dan zou het er uit zien als een kleurrijke uitdragerij van tweedehands gedachtegoed en filosofische huisvlijt. De laatste denkwijzen waarmee ik het probeerde waren waarschijnlijk de “queer theory” en het feminisme.

Opeens is dan toch het ultieme gedachtespinsel bezig te ontstaan en juist dat me lijkt te ontglippen, als een vis uit mijn netten. Ik ben niet eens teleurgesteld, maar eerder gelukkig om de vrijheid van de vis. En niet te vergeten om de vrijheid van mijzelf, zittend op de kade in de zon. Natuurlijk sta ik van lieverlee op en laat ik die netten, die ik nog zat te boeten, daar achter.

Waarover en hoe zal ik nu schrijven?

Read Full Post »

« Newer Posts