Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2011

Keurslijf

Onlangs werd ik opgebeld met de vraag of ik in een tevee-programma zou willen optreden.

Waarom ik?

Nou, men was op zoek naar mensen die niet in een keurslijf leven en toen was men viavia bij mij terecht gekomen.

Ik had wel een idee waar het gesprek dan vooral over zou gaan en zei dat ik geen behoefte had aan media-aandacht op dat punt. Dat ik “gewoon door wilde met mijn leven” en meer van dat.

Teleurgesteld, maar vol begrip probeerde de programma-maakster nog: “Maar je schrijft ook een heel mooi blog.”

“Dank je,” zei ik, maar vroeg door en ja, het zou uiteraard ook gaan over, eh, …..

Uiteraard, dat snapte ik wel. Ik ken mijn pappenheimers en in gedachten zag ik in al die huiskamers mensen aan de buis gekluisterd zitten, veilig in hun keurslijf geperst (of in een hokje, ook zo’n mooi woord). Voor een moment zou ik hen uitzicht geven op mijn leven, of liever gezegd een stukje ervan. Zodat zij misschien heel even jaloers konden zijn op wat voor hen als durf en vrijheid oogt, om dan weer opgelucht terug te kunnen zakken in hun luie stoel, omringd door  de huiselijkheid van hun eigen leven.

Heel even werd ook ik jaloers. Zo’n mooi keurslijfje, hm, het leek me wel wat. Maar al snel besloot ik dat het, gezien mijn postuur, misschien niet zo’n  goed idee zou zijn en trok met een zucht (van opluchting?) toch weer iets fleurigs en fladderigs aan. Daar voel ik mij nu eenmaal in thuis.

Advertenties

Read Full Post »

Minority stress

Misschien dat niet iedereen die tot een (seksuele) minderheid behoort het woord kent, maar als ik probeer te beschrijven wat dat in kan houden, zal iedereen meteen “o ja” roepen. Is het je wel eens opgevallen dat het merendeel van wat er in de media belangrijk wordt gevonden niet over jou lijkt te gaan? Hoe voelt het dat het nog maar elf jaar geleden is dat het recht om te trouwen voor mensen als jij niet geregeld was? En dat een handjevol ambtenaren van de burgerlijke stand nog regelmatig de krantenkoppen haalt door hun persoonlijk geweten aan te roepen teneinde jou dat recht te mogen onthouden? Is het niet van de zotten dat over jouw zijnswijze in termen van ‘tolerantie‘ wordt gesproken? Of dat de mensen die je dan wel kunnen verdragen (“ik heb niks tegen homo’s, hoor”), daar een voorwaarde aan menen te mogen verbinden (“als ze er maar niet zo mee te koop lopen”)? Moeten we het nog hebben over mensen die geweld gebruiken tegen homo’s en lesbo’s, of is het zo wel genoeg?

Aan dat geweld valt, wanneer het eenmaal heeft plaatsgehad, helaas niet veel meer te doen. Maar laat ik optimistisch zijn: hier in Nederland wordt in ieder geval gewerkt aan het stimuleren van aangiftebereidheid en de erkenning van hate-crimes. Tegen zogenaamde tolerantie is humor een probaat middel. Er zijn bumperstickers en t-shirts op de markt met slogans als “I don’t mind straight people, as long as they act gay in public”. En tegen iemand die beweerde dat het zien van twee bekkende mannen toch wel afstotend was, zei een vriend van mij steevast: “Dat begrijp ik heel goed. Als er weer eens zo’n heterofiele seks-scène in een film zit, dan spoel ik altijd door. Of ik ga even naar de keuken om kaasblokjes te snijden.

Verder kun je natuurlijk identiteitspolitiek gaan bedrijven. In Amerika is men daar goed in. De truc is ‘inclusief’ te zijn en bondgenootschappen te smeden. Moeten we het hier van HLBT hebben, statewise kun je je aan een veel rijkere alfabetsoep tegoed doen: GLBTTIQQA staat voor “gay, lesbian, bisexual, transgender, transsexual, intersex, queer, questioning and allies”. Is there anyone I missed? Dat we hier in Nederland op dit punt ook van wanten weten, bewijst de opsomming in een recente blog van Saskia Wieringa op de site van Aletta (maar hoe moet je weduwen en prostituées samen mobiliseren tegen de heteronorm?). Voordeel van deze strategie is dat het gevoel tot een minderheid te behoren minder prangend wordt, maar hoe solide is een vriendschap die is gebaseerd op een toch wat abstracte vijand als ‘heteronormativiteit‘? Een kanttekening: er zijn nogal wat transen en heel veel mensen met een intersekse conditie die van zichzelf hartstikke hetero zijn.

Een heel andere tactiek is wat men in de jaren tachtig van de vorige eeuw ‘Entgrenzung‘ noemde. Met wat intellectuele inspanning en retoriek kun je de grens tussen de seksuele minderheden en de heteroseksuele mainstream aardig weg relativeren. Kijk maar eens naar het volgende blog van Ineke van Mourik, ook al op de site van Aletta. Een mooi citaat: “De manwijven en de mietjes kunnen homo of bi zijn maar evengoed hetero. En als je een rechtgeaarde vrouwelijke vrouw of een mannelijke man ziet is dat geen garantie voor een heteroleven of de bijbehorende rollen. Wat je ziet is vaak niet wat je denkt dat het is. Ik ken ook heteroparen waarin ik bij nadere beschouwing twee lesbo’s kan zien, of waar sprake is van gespiegelde gender: de man is eigenlijk de vrouw, de vrouw de man. Als je met deze bril kijkt, zie je ook dat veel ho-paren eigenlijk hetero zijn. Duizelt het je al?” Zo niet, dan kun je op deze manier nog even verder gaan en kom je misschien wel tot de zelfde conclusie als de redactie van het Continuum in een blog op de site van NieuwWij: “Als je er zo naar kijkt, komen we elkaar misschien allemaal wel tegen onder de transgenderparaplu…

Misschien spreken deze meer intellectuele manieren om de minority stress te reduceren je niet zo aan? Dan heb ik nog iets anders achter de hand: laat je eens inspireren door een van de bekende (transgender) performance artists. ‘Jenseits von Gut und Böse’ ziet het er allemaal veel minder dwingend uit, die normativiteit. Kate Bornstein draait al een hele poos mee op dit terrein en laat op een overtuigende manier zien dat je ook met het klimmen der jaren very much alive and kicking kunt blijven. Of kijk eens naar Laszlo Pearlman met zijn Fake Orgasm: “FO is responding to the fact that we live in a world in which the need to be ‘real’ is actually the same as the the need to ‘fake.’” En als je echt iets moois wilt zien, ga dan naar Ocean Leroy. Klinkt een uitnodiging ‘to extend your comfort zone‘ niet ontzettend aanstekelijk?

Hoe ik het zelf aanpak? Wel, ik heb geen van bovengenoemde mogelijkheden onbenut gelaten. Voor humor is mijn reactievermogen helaas wat te traag, dus dat blijft bij nagenieten. Als je in mijn beschrijving van identiteitspolitiek enige ironie hebt waargenomen, dan was dat terecht. Het leven heeft veel ervan inmiddels ingehaald: als ik verliefd word op iemand (m/v/a) en later (of tegelijkertijd) nog eens op iemand (m/v/a) uit een andere categorie, dan maak ik me liever druk om de liefde dan om identiteitskwesties. Hetero of lesbisch, het zal me echt een zorg zijn. En biseksueel vind ik meer iets voor biseksuelen. Queer? Daar ben ik veel te ‘gewoon‘ voor, of misschien juist te eigenzinnig.

En aan het eind van het verhaal klim ik in mijn filosofische torentje en kijk eens goed naar hoe de mensen er werkelijk uit zien. Dan kom ik tot de slotsom dat er geen enkele reden is om een norm te zien als iets waar je al dan niet aan voldoet. Iedereen doet het al goed: door zichzelf er op een geheel eigen wijze toe te verhouden.

Read Full Post »

« Newer Posts