Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2011

Soms – eigenlijk best vaak – voel ik mij zo gelukkig als een blinde op de Zuidpool. Hoe kom ik erbij om mijn geluk op deze manier de maat te nemen? Heb ik de pretentie mijn persoonlijk levenslot op één lijn te stellen met die unieke gesitueerdheid? Uiteraard niet, ik wil slechts uitdrukken dat ik de vorm of mate van geluk die ik nu ervaar voor het eerst zag in een blinde man op Antarctica. Dat was op een moment in mijn leven dat ik vooral heel hartstochtelijk verlangde naar juist dat soort geluk.

Heel toevallig zag ik een fragment van een documentaire over een bizarre krachtmeting die een aantal mannen had  georganiseerd. Zij wilden de elementen trotseren en te voet in 45 dagen de Zuidpool bereiken. Eén van die mannen, Marc Pollock, trotseerde nog iets extra’s: zijn blindheid. Ik werd bijzonder getroffen toen hij voor het oog van de camera met onmiskenbare euforie uitriep: “I feel like I am finally leaving my blindness behind!” Tien jaar tevoren – hij was toen 22 – was hij van de ene dag op de andere zijn gezichtsvermogen kwijt geraakt. Opeens wist hij niet meer waar hij zijn tandenborstel moest vinden en hij dacht dat hij nooit meer buiten de deur zou komen. En nu stond hij daar op Antarctica als volwaardig lid van een team avonturiers dat in competitie met een stel andere teams zou gaan kijken wie als eerste de Zuidpool zou halen.

Afgelopen week sprak ik met een lieve en wijze collega over pijnlijke dingen in een mensenleven die nooit over gaan, die je je hele leven lang met je meedraagt. “Maar hoe je je ertoe verhoudt, kan wel veranderen,” voegde zij eraan toe. Plotseling begreep ik het paradoxale in de uitspraak van Marc Pollock: natuurlijk zal hij nooit meer ‘niet-blind’ zijn en toch kan hij die blindheid gaan zien als iets dat zich achter hem bevindt en voelen hoe de afstand tussen hemzelf en zijn handicap groter wordt. En daarin lag meteen de aanstekelijkheid van zijn geluk. Wat hij kan, kan ik ook, al is het op een heel ander vlak.

Dan ga ik voorbij aan de gebeurtenissen in mijn leven die nooit over gaan, maar wel – soms pas na jaren – op de achtergrond zijn geraakt. De dood van mijn vader op 28 december 1970, toen ik pas 14 jaar oud was. Wat ik niet had willen meemaken, maar wat toch gebeurde, op 11 mei 1972.  De zelfmoord van mijn broertje op 31 januari 1985. Nee, dan bedoel ik dat wat al bij mij hoort zolang ik me mijn eigen bestaan kan heugen en waar ik mij op heel verschillende manieren toe heb verhouden: mijn transigheid. En dan meen ik iets te mogen herkennen in de ontreddering van die blinde man en ook in het geluksgevoel dat hij daar op de Zuidpool moet hebben ervaren.

Ook voor mij is al levend en bewegend het landschap om mij heen haast onmerkbaar veranderd. Zo zijn tal van dingen die ik heel moeilijk, zwaar en pijnlijk vond achtergebleven waar ik ze losliet. In een verleden dat steeds helderder lijkt te worden zie ik ze duidelijk liggen, als ik achterom kijk. Ze zullen nooit verdwijnen, maar worden wel steeds kleiner en kleiner. Telkens wanneer ik dat besef, voel ik mij zo gelukkig als een blinde op de Zuidpool.

Advertenties

Read Full Post »

« Newer Posts