Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2010

Straks zal ik het zonder mijn lievelingsmevrouw moeten stellen. Zij was al aardig op weg met dementeren toen ik voor het eerst bij haar kwam stofzuigen. Nu is het zover dat op zichzelf wonen onverantwoord begint te worden. Haar kinderen hebben voor haar een plek bemachtigd in een verzorgingstehuis. Om maar even niet te hoeven denken aan de lege plek die zij straks in mijn leven zal achterlaten, wil ik een paar herinneringen ophalen aan toen en proberen mij voor te stellen hoe haar nu eruit ziet.

Het eerste wat ik van haar zag was een vriendelijke oude dame met een kastanjebruin permanentje. Klein was ze ook en door haar scoliosis leek het alsof ze mij op een schalkse manier scheef aankeek. Dat schalkse werd guitig zodra zij begon te lachen en op die lach werd ik al snel verliefd. Ik weet nog goed hoe dat ging, die eerste keer. Diep in gedachten verzonken was ik haar keuken aan het stofzuigen, toen de stofzuiger er plotsklaps mee ophield. Kennelijk keek ik heel verschrikt achterom, waar mevrouw naar me stond te lachen terwijl zij de stekker triomfantelijk omhooghield. Er lag zo’n ondeugende lach over haar hele gezicht, dat ik opeens al mijn gedachten kwijt was en alleen nog maar kon lachen.

We hebben wat afgelachen in het jaar dat volgde en dat straks afgelopen is. Altijd om niks, dat moet ik er wel bij zeggen, want mijn mevrouw had welbeschouwd niet zo heel veel reden om te lachen. Zij was Joods en had in de oorlog twee jaar in een klamme kelder ergens onder de zeespiegel doorgebracht. Toen zij daar eindelijk uit mocht waren haar ouders er niet meer. Weggehaald en nooit meer teruggekomen. In flarden kwam ik langzamerhand te weten hoe zij na de oorlog weer een bestaan had opgebouwd, een welstand had bereikt die bij haar stand (zij was een dame!) paste en twee kinderen had grootgebracht. In flarden, want veel was er niet meer over van haar verleden. De twintig fragmenten die zij steeds bleef herhalen passen met gemak op drie A4-tjes. Over haar toekomstperspectief kan ik misschien maar beter zwijgen.

Mijn mevrouw leeft louter in het hier en nu. Alles wat langer dan twintig seconden geleden is, – die twintig verhaal-fragmenten daargelaten – is zij onherroepelijk kwijt en van wat zij over een halve minuut zal doen of denken heeft zij geen flauw idee. Haar gedachteleven lijkt zich af te spelen in een dichte mist, waarin zij nauwelijks een hand voor ogen kan zien. Maar als ik dicht bij haar kom, weet ik zeker dat zij mij ziet, want dan begint zij tegen mij te klagen over haar buikpijn en vertelt zij voor de honderdste keer hoe zij als kind op een nacht door een ziekenauto naar het Prinsengrachtziekenhuis is gebracht. Alle buren deden hun ramen open. Of zij vraagt voor de twintigste keer die ochtend wat voor dag het is. Als ik geluk heb zegt zij dat zij het fijn vindt dat ik er ben. Omdat ik zo rustig ben. En dan volgt weer een ander van de twintig stukjes verleden die zij nog over heeft of een beleefdheidsfrase, waarvan zij er gelukkig ook nog een paar achter de hand heeft.

Een nu van bijna niks, een verleden dat met gemak in een jaszak past en een toekomst waarvan nog geen twee stappen zichtbaar zijn. Is dat wat men bedoelt als men zijn best doet ‘in het hier en nu te leven’ en ‘het verleden los te laten’? Ik weet het niet, maar blijf mij vooral verwonderen. En wanneer ik aan mijn mevrouw denk, ben ik alleen maar dankbaar voor mijn herinneringen en voor mijn vermogen tot plannen maken. Maar ook voor die kostbare momenten dat ik heb mogen meeleven met haar hier en nu. Het ging eigenlijk nergens meer over, maar we waren dicht bij elkaar en gelachen dat we hebben.

Advertenties

Read Full Post »

sultry, adj., 1. oppressively hot and close or moist; sweltering: a sultry day. 2. oppressively hot; emitting great heat: the sultry sun. 3. characterized by or associated with sweltering heat: sultry work in the fields. 4. characterized by or arousing heated temper or passion: a sultry brunette.

*

’s Avonds was ik opnieuw in Villa Picnique waar ik die middag van zoveel vooroordelen bevrijd was. De sfeer was compleet anders voor mijn gevoel. Er waren meer mensen en de afstand tussen die mensen leek kleiner te zijn geworden. Was het ook warmer, of verbeeldde ik mij dat maar? Alles en iedereen leek zachtjes en verwachtingsvol te gloeien van een warm licht. Er stond het een en ander op het programma, waarvan wij net genoeg wisten om ons in die stemming van geladenheid te brengen waarvoor ‘sultry’ het  meest passende woord is.

Het onweer dat volgde en de regen die viel waren zacht, zuidelijk. Niet zwoel, net niet zwoel. Ik loop door mijn herinnering en mijn vocabulaire als door een tuin vol tere bloemen. Alles van waarde is breekbaar. Schrijven over seks is als schrijven over mystiek, de eerste wanklank kan de betovering al verbreken. Een waagstuk dus.

Femmetastic is fantastisch. Een fantasierijk spel met een minimum aan middelen. Twee vrouwen – of slechts één – in een vertrek waar de seksspeeltjes zo openhartig deel uitmaken van de aankleding, dat het vervolg ook geen uitleg of inleiding behoeft. Het gebeurt alsof het van het begin van de wereld zo is afgesproken, heel gewoon en toch heel hartstochtelijk. De beelden zijn van een ontwapenende authenticiteit die ze bijna huiselijk maakt. Inclusief de onhandigheid van kleren die in de weg zitten en orgasmes die maar niet dichterbij lijken te komen. Tot de ‘Hitachi Magic Wand’ verschijnt en een paar vrouwen links van mij verheugd lachend roepen: “Ha, daar komt de grote redder!”

Porno kijken met mensen om me heen is voor mij een geheel nieuwe ervaring. Ik wist niet dat het zo gewoon kon voelen. Ook de korte gesprekken in de rij voor het toilet daarna maken een onverwachte indruk. De kijkervaring blijkt even bespreekbaar als wanneer het ging om een documentaire over de fauna van Groenland. “Ik vond het wel een lange zit,” zucht een man naast mij. “Ach ja, je mist toch echt wel wat, bij die lesbische seks,” meent een vrouw iets verderop. Ik meen te begrijpen wat zij bedoelt, maar heb zelf niets gemist. Die andere vrouw ook niet, die met een zekere opluchting vertelt dat dit de eerste pornofilm is waarmee zij zich probleemloos kan identificeren.

Vervolgens mis ik de helft van het programma, omdat ik te zeer geboeid raak door de voorstelling Japanse bondage die in de filmruimte word gegeven. Terwijl een naakte cellist in een hoek improviseert op wat wij allen zien gebeuren, begint een stel vrouwen met touwtjes te spelen. Kunstig, maar vooral ook krachtig;  het gebrek aan zachtzinnigheid lijkt hen beiden uitstekend te bevallen. Iets later staat plotseling een jonge vrouw uit het publiek op en ontkleedt zich tot alleen haar lingerie er nog is om haar schoonheid een passend accent te verlenen. De klanken van de cello volgen nu vooral haar, lijkt het, terwijl zij met een perfecte rust en in volslagen harmonie met haar meester, een jongeman in driedelig grijs, met rode touwen wordt gebonden tot zij uiteindelijk aan de zwaartekracht ontheven lijkt.

Dit is zo nieuw voor mij dat ik ongetwijfeld de essentie van wat hier gebeurt zal hebben gemist. Maar dat is niet erg, want ik heb meer dan genoeg gekregen. Terwijl ik toekijk en in gesprek ben met een vriendin die naast mij zit, verliest een ander deel van mij zich in filosofische gedachten over de aard van intimiteit. Zijn we hier niet op een heel intieme plek: een paradijsje in een Amsterdamse binnentuin dat zich normaal gesproken aan ieders blik onttrekt, laat staan dat iemand buiten ons er ook maar het geringste idee van heeft wat zich hier afspeelt? Hoe kan het dat dit zo allesbehalve stiekem voelt? Zijn wij niet met vijftig mensen die elkaar maar nauwelijks kennen? Hoe kan het dat dit zo vertrouwd voelt?

Dat dit wel moet betekenen dat wij met ons allen delen in iets heel bijzonders, wordt mij duidelijk tijdens de performance waarmee Madison Young de avond afsluit. Hier bereik ik een grens en voel ik mij als iemand die heeft deelgenomen aan de antieke mysteriëen  van Demeter en Persephone. Daarover wordt niet gesproken met hen die oningewijd zijn. Wat ik wel mag vertellen is dat zij haar performance de vorm gaf van een ritueel dat zij opdroeg aan haar vriendin en leidsvrouwe Annie Sprinkle, die juist bij deze volle maan de jaarlijkse hernieuwing van haar huwelijk vierde. Het ging over de kracht van gemeenschap, in alle betekenissen die dit woord kan dragen. Eigenlijk ging de hele avond daarover, bedenk ik mij terwijl ik bij het licht van de volle maan helemaal alleen door de stille straten van Amsterdam Zuid naar huis fiets.

Read Full Post »

Hoe de eerste steen werd gelegd voor het gebouw in mijn voorstellingswereld dat “sekswerk” zou kunnen heten, weet ik nog goed. Bij ons op het dorp woonde een vrouw die niet was als andere vrouwen. Zij kwam niet in de kerk. Zij had geen man, maar wel een kind. Zij droeg haar rokken wijd en haar haren los als een zigeunerin. Die haren verfde zij bovendien zwart, ravenzwart. Aan haar waslijn hing ondergoed zoals wij dat van onze moeders niet kenden: kleurig, van satijn en met een randje kant. Niet van die enorme witte dingen die als de zeilen van een VOC-schip opbolden in de wind. En al slopen er geen mannen in groten getale haar huisje in en uit, Etje was een hoer.

Was het kinderlijke nieuwsgierigheid of had zij ons om een boodschap gevraagd, ik weet het niet meer, maar op een middag zat ik onverwacht met een paar andere kinderen bij haar in de woonkamer aan een glaasje ranja. Een beetje opgelaten, want de grote mensen lieten haar zorgvuldig links liggen, al wisten wij nauwelijks waarom. Toen opeens werd er woest op de ruiten gebonsd en verscheen daar het verhitte gezicht van een van onze moeders. “Thuiskomme!!” Te verbouwereerd om Etje’s reactie af te wachten stoven wij naar buiten, richting zedenpreek. De eerste steen.

Wat komt daar nog bij in een mensenleven? Een kruimelspoor van besmuikte opmerkingen van volwassenen in je buurt. Seksuele voorlichting die je als een angstig geheim werd toevertrouwd. De nare ervaringen met seks verstoken van intimiteit, die je liever niet had gehad en waar je ook liever niet over praat. En dan de strijd tegen de porno van de Tweede Feministiese Golf. Uiteindelijk stilletjes voortwoekerende gemengde gevoelens over alles wat je prikkelt.

En dan, een half mensenleven later, komt er één iemand die dat hele gebouw in één keer afbreekt. In een zaaltje vol intellectuele vrouwen die zich ‘sex positive feminists’ noemen en een handjevol mannelijke ‘allies’ zit een hartelijke jonge vrouw achter een laptop met een beamer. Dan staat ze op, steekt haar zwangere buik trots naar voren en schopt haar pumps uit om beter te kunnen aarden. Wij worden geacht haar te volgen in haar heupwiegen en mee te trillen met haar ‘vibes’ en ons te concentreren op onze ‘groins’, waar zich – cunt or cock – een heerlijke bron van levenskracht bevindt.

Als wij – sommigen misschien wat ongemakkelijk, maar niemand laat zich kennen – weer gaan zitten en een biologische bonbon of een glaasje wijn pakken, steekt zij van wal. Zij is Madison Young en is actrice en regisseur van pornofilms. Pornofilms met een mission statement:

For the past 8 years I’ve been participating in the documentation of authentic sexual culture both by sharing my sexuality with the camera and by picking up the camera myself and documenting honest sexual climaxes and explorations of those in my community. A community of queers, artists, kinksters, lifestyle fetishists, sex workers, activists, extroverts, sex nerds, exhibitionists, real couples, and lovers. This is my passion in life. To create space physically and on the web for the visual and intellectual dialogue of sex, art, kink, and gender expression. To create space free of shame and celebrating our bodies, our connections with lovers, our community and fellow sexual collaborators. Celebrating the ever changing fluctuation of our identities, our bodies, our sexual desires. Celebrating our animalistic sexual instincts and embracing our sexual selves with radical fearlessness.

Terwijl zij openhartig en vol enthousiasme vertelt over haar werk en haar confrontaties met alle mogelijke vooroordelen over porno en sekswerk, begint het cement tussen de stenen van mijn eigen vooroordelen te verkruimelen en waait het weg in een wind die van heel ver lijkt te komen. De stenen zelf wankelen, tuimelen en vallen, bieden tenslotte zicht op iets wat nooit een gebouw zal zijn, maar eerder lijkt op de kathedralen die de natuur zelf bouwt: eeuwig veranderend, vol van verrassingen en wonderlijke geuren en  geluiden. Als vruchten tussen het gebladerte, of vissen blinkend in helder water, zijn daar haar woorden: connection, expression, empowerment, authenticity, freedom, celebration, space, fearlessness.

Yes. Fresh, juicy fearlessness.

Read Full Post »