Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2010

Wetenschap

Dit wordt mijn kortste blogpost ooit. Hm, beetje eng wel. Maar goed, het moet maar. God zegene de greep.

*

Als in een betoog of een discussie de volgende woorden – als een deus ex machina – vallen:

wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat …..

dan weet ik één ding zeker: hier is iemand niet zeker van zijn of haar zaak en niet voldoende begenadigd om de Lof der Onzekerheid te gaan zingen.

*

Ik zal het nooit meer doen.

Read Full Post »

Vin bourru

Zelf wijn maken van gratis fruit is leuk en helemaal niet moeilijk. Ik doe het al 23 jaar en iedere keer is het weer een verrassing hoe hij smaakt. Eigenlijk heb je er een complete wijnmakersuitrusting voor nodig en een boek vol recepten, maar zonder dat kan het ook.

Wat je wel even moet doen is naar de plaatselijke snackbar gaan en vragen of ze een lege frituurvetemmer voor je hebben. Let op: een emmer waar fritesaus of tomatenketchup in gezeten heeft is geen geschikt alternatief! En verder moet je het geheim kennen en met flair toepassen.

Het geheim van het wijnmaken is eigenlijk heel simpel: imiteer de oorspronkelijke druivenmost en laat die vergisten. Druivenmost heeft een suikergehalte van 14 % en een zuurgraad van ongeveer 7 gram per liter. En natuurlijk de smaakstoffen die de wijn haar karakter geven. Vruchten die je momenteel in de vrije natuur of in je tuin vindt, zoals bramen en vlierbessen, bevatten teveel zuur en te weinig suiker. Daarom moet je er water en suiker bij doen. Wat de smaakstoffen betreft doen ze het op zichzelf vrij aardig, maar toevoeging van wat ander fruit kan het uiteindelijke resultaat aardig verlevendigen. Ik doe er bijvoorbeeld vaak wat van de pulp bij die overblijft na het maken van zwarte bessengelei.

Om met gebruik van deze vruchten een droge rode tafelwijn te benaderen, moet je voldoende water en suiker toevoegen. Ga ervan uit dat je voor tien liter wijn ongeveer 3 kilo fruit nodig hebt, 2,5 kilo suiker  en een liter of 8 water. Overgiet de bramen of vlierbessen  met 5 liter water en houd de boel een poosje tegen de kook aan om wilde gistcellen en schimmels te doden. Laat afkoelen. In geval van de vlierbessen zeef je die er meteen uit met een oud stuk laken of kussensloop. Voeg de helft van de suiker toe en een zakje Brugman’s gist, die is heel sterk.

Neem vervolgens 1,5 à 2 kilo bananen en snijd die in plakjes, doe er twee liter koud water bij en breng het zachtjes aan de kook. Laten pruttelen tot de prut grijs kleurt, laten afkoelen en zeven. Dit vocht bij de inmiddels gistende most doen: het zal ervoor zorgen dat je wijn vol smaakt in plaats van schraal. Na een week zeef je ook de bramen eruit. Voeg eventueel een beetje water toe om de emmer zo vol mogelijk te houden, net niet tot de rand. Nu moet je de wijn suiker gaan voeren, om de andere dag een onsje. Zo blijft de gisting aan de gang en wordt je wijn steeds alcoholrijker.

Het belangrijkst is ervoor te zorgen dat er zo weinig mogelijk zuurstof bij de most komt, dus houd het deksel op de emmer. Proef wel af en toe en bepaal zelf of je denkt dat er meer water of vruchtensap bij moet. In het begin zal je wijn zuurder smaken dan je lief is, maar dat komt vanzelf goed: alcohol smaakt zoetig, dus tegen de tijd dat er 12 % alcohol in zit, is het geheel weer in balans. Om de wijn echt helder en stil te laten worden, moet je minstens twee flessen met waterslot hebben. En een hevelslang. Daarom is het raadzaam deze Château Improvista zodra je haar lekker begint te vinden hooguit één keer voorzichtig van de droesem af te schenken en jong te drinken. Vin bourru noemen de Fransen dat.

Proost!

Read Full Post »

Hoe gaat dat als een astronaut in de ruimte ongesteld wordt? Op internet een veelgestelde vraag, maar toen de NASA zich rond 1960 voorbereidde op de eerste bemande ruimtevaart, vroeg niemand zich dat af. Als eerste selectiecriterium gold dat alleen testpiloten van de American Air Force in aanmerking kwamen. De luchtmacht was niet toegankelijk voor vrouwen, dus ruimtevaarders waren mannen en die menstrueren niet.

Toch vroeg W.Randolph Lovelace II, een wetenschapper die tests had bedacht om te kijken wie bestand zou zijn tegen de bijzondere omstandigheden in de ruimte, zich af of vrouwen niet juist veel geschikter waren dan mannen. Immers, vrouwen zijn lichter in gewicht, gebruiken minder zuurstof en krijgen minder gauw een hartaanval. De NASA had weinig animo voor zijn ideeën.

Gesteund door Jackie Cochran, zelf luchtvaartpionier en steenrijk, zette hij in 1959 het Women In Space Project op. Rond de 20 vrouwelijke piloten deden mee en 13 van hen kwamen glansrijk door de eerste zware tests.  Zij scoorden meestal zelfs beter dan de mannen die Lovelace had getest. Toen hij voor sommige onderzoeken gebruik wilde maken van de faciliteiten van de Air Force, stuitte dat op weerstand. Men had “geen behoefte” aan dergelijk onderzoek. In 1961 strandde het project.

Twee vrouwen, Jerrie Cobb en Jane Hart (42, piloot en moeder van 8 kinderen!), lobbyden verder en wisten de zaak in 1962 op de politieke agenda te krijgen. Maar ook toen liep de zaak in nauwelijks verholen seksime vast. In 1964, een jaar nadat de eerste Russische vrouw de ruimte in was geweest, noemde een Amerikaanse wetenschappelijke publicatie de menstruatiecyclus nog een veiligheidsrisico voor deelname van vrouwen aan de ruimtevaart: “the intricacies of matching a temperamental psychophysiologic human and the complicated machine are many and, obviously, both need to be ready at the same time.” Oftewel: van vrouwen kan je niet op aan als ze ongesteld zijn.

Pas in 1977 werd in Amerika een nieuw programma voor het opleiden van vrouwelijke astronauten gestart. De onderzoeksgegevens van Lovelace waren “kwijtgeraakt” en alles moest opnieuw onderzocht worden. Ook nu baarde vooral het menstrueren de heren onderzoekers zorgen, maar andere: zou al dat bloed zonder de zwaartekracht misschien via de eileiders in de buikholte belanden en daar ongemak veroorzaken? Pas in 1983 ging de eerste vrouw mee de ruimte in. Vandaag de dag is een kwart van de astronauten vrouw en is ongesteld zijn in de ruimte net zo gewoon als hier beneden.

Dit stukje verscheen in het septembernummer van LOVER als ‘rectificatie’.

Read Full Post »