Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2010

Lief kind,

Je krijgt deze brief van degene die jij ooit zal zijn. Ik ben een mens die vandaag terugkijkt op wat jij allemaal gaat beleven en waarvan je nu nog geen weet hebt. Zal ik je uit de doeken doen wat je boven het hoofd hangt? Zal ik je beschrijven wie jij over pakweg 50 jaar zult zijn? Zal ik opnoemen wie van hen die je nu omringen er allemaal niet meer zullen zijn? Zal ik je tips geven over hoe je de obstakels die je tegenkomt kunt omzeilen of overwinnen? Zal ik je vertellen wat je allemaal beter zou kunnen doen dan ik het gedaan heb?

Misschien schrijf ik deze brief maar beter helemaal niet, of schrappenderwijs. Ik wil je niet van de volheid van je verwachtingen beroven. Ik wil je niet bang maken voor wat je toch niet zult kunnen ontlopen. Ik wil je niet de trots en voldoening ontnemen van wat je straks helemaal zelf gaat oplossen. Ik wil je geen weg wijzen, omdat ik weet dat je die zelf zult willen vinden.

Het enige wat ik je met zekerheid kan zeggen is: je kunt met een gerust hart doen wat je wilt doen. De toekomst ligt niet in jouw handen, maar jij wordt door haar gedragen. Met dat vertrouwen moet ook ik het nog altijd doen. Ook ik heb niets meer dan een verleden waarin ik niets meer kan veranderen en een toekomst waarin ik nog niets kan uitrichten. Een punt in de tijd.

Goeie reis!

Advertenties

Read Full Post »

De Tuinen van Dorr

Sprookjes bestaan niet. Toch ben ik gistermiddag twee uur lang zozeer betoverd geweest, dat ik mij in een sprookje bevond. Echt. In een echt sprookje. Het sprookje van Paul Biegel, het sprookje van Peter en de zijnen of mijn sprookje? De Tuinen van Dorr is een kinderboek, geschreven door Paul Biegel op het eind van de zestiger jaren. Sinds kort is het ook een zangspel, gemaakt door Peter van Dorp en uitgevoerd door het ensemble Vieux Temps, met enige uitbreiding. En gistermiddag was het heel even mijn wereld, waarin ik boven mijn gebruikelijke beleving werd uitgetild, zodat ik die hernieuwd kon beleven. Zoals dat schijnt te horen bij het ondergaan van een kunstuiting.

Het verhaal van De Tuinen van Dorr in enkele woorden. Twee kinderen, een koningsdochter en een tuinmansjongen, spelen hun jeugd met elkaar weg, tot zij, net voordat hun kameraadschap liefde zou kunnen worden, ruw gescheiden worden door toedoen van een heks. Zij verandert de jongen in een bloem. Dit ontgaat het meisje niet en vanaf dat moment staat haar leven in het teken van het hervinden van haar wederhelft. Met een trouw die niet anders kan blijft zij de bloem verzorgen, oogst zij jaarlijks zijn zaad en plant hem opnieuw, altoos hopend dat zij haar tuinmanszoon weer terug zal krijgen.

De speelman Jarrik, geroepen tot buitenstaander, helpt haar de weg te vinden tot het opheffen van de vloek. Met hem als haar schaduw trekt zij naar de grauwe stad Dorr, waar zij een tuin moet zien te vinden, om daar het zaad dat als een tweede hart aan haar boezem klopt te zaaien. Onderwijl raakt haar lot verweven met de onafgemaakte geschiedenis van de verloren stad Dorrodisia. Met hulp van enkelen die de moed niet hebben opgegeven vindt zij de Tuinen van Dorr en geeft daar het zaad dat zij koesterde prijs aan de doodse aarde. Daadwerkelijk komt haar jeugdvriend tot leven en samen verslaan zij de heks die alle ellende op haar geweten heeft. Het verhaal eindigt in een uitbundig feest, of zij nog lang en gelukkig leven lijkt niet van belang.

Wat gebeurt er met dit eenvoudige maar indringende verhaal in de hoek van een kerk in Amsterdam. Een kleine groep uiterst toegewijde amateurs, een sober decor en wat simpele attributen, een handjevol bescheiden instrumenten. En de betovering die daar vanuit ging. Het was meer dan genoeg om mij uit mijzelf en mijn eigen besognes weg te lokken en mij een sprookje te laten beleven. Kleur en klank, de ingetogen bewegingen, de zang vol overgave, een verteller die het zelf beleefd leek te hebben, alles werkte mee om een alchemie tot stand te brengen die ook mij leek om te smelten.

Moet ik nog iets zeggen over de veelheid aan sferen die de unieke bewerking met al haar verschillende muziekstijlen wist op te roepen? Of over die voortgang zonder hapering, twee uur lang? Over de perfecte harmonie van stemmen en instrumenten, waarin alles slechts leek te bestaan om elkaar te ondersteunen? Zo wordt iets in het leven geroepen dat elke bedoeling lijkt te overstijgen en een nieuwe schepping wordt. Kan het waar zijn dat de toeschouwer als vanzelf gaat delen in de vernieuwende kracht van een kunstwerk?

Er schuilt een enorme kracht in dit verhaal. Het gaat over het koesteren van hoop, over vasthoudendheid, over trouw en vertrouwen, over waagstukken en onwaarschijnlijkheid en tenslotte over liefde die alles overwint.

Read Full Post »