Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2009

Huis te Vraag

huistevraag

Niet ver van waar ik woon ligt, ingeklemd tussen een woonwijk en een industrieterreintje, de begraafplaats Huis te Vraag. Op een terp, in de hoek van een overgeschoten stukje zompige veenweide, rusten een paar honderd doden. Nog doder dan dood, zou ik bijna zeggen, want er wordt al meer dan twintig jaar niemand meer bijgezet. Het kerkhof zelf is stervende.

In de voormalige aula woont een kunstenaarsechtpaar, dat paden en zerken in bescherming neemt tegen woekerende klimop en brutale zaailingen van berk en kastanje. Op een subtiele manier wordt het voortschrijdend verval niet zozeer een halt toegeroepen, maar in een staat van aarzeling gebracht. Vergankelijkheid in slow motion.

Ik kom daar regelmatig, omdat achter het raam van het wachthuisje bij de ingang van tijd tot tijd een vers gedicht en verse bloemen prijken, waar ik graag bij stil sta. Op een dag trof ik daar die ongewone hovenier, met een ouderwetse zeis de walkant maaiend. Nieuwsgierig als ik ben en verzot op verhalen, knoopte ik met hem een gesprek aan. Hoewel hij me waarschuwde dat hij erg op zichzelf was en niet zo open naar andere mensen, duurde het niet lang voor hij mij een betekenisvol deel van zijn binnenwereld had toevertrouwd. Toevertrouwd, dus dat ga ik hier niet herhalen.

Wel het volgende kleinood. Hij vertelde mij dat er onder zijn beschermelingen verscheidene zijn met een bijzondere levens- of stervensgeschiedenis. Eén ervan was bij leven kassier bij een bank of wisselloper, zo precies weet ik het niet meer. In ieder geval bracht zijn werk met zich mee dat hij zich regelmatig met grote sommen gelds in het verkeer begaf. Op zekere dag fietste hij over het Muntplein, toen het handvat van zijn geldkoffertje brak. Het koffertje viel op straat en klapte open. Net op dat moment stak er een gure windvlaag op van over de Amstel en al het geld wervelde als een hoop herfstbladeren de lucht in.

De man is niet naar zijn baas teruggegaan om de calamiteit te melden, maar meteen naar zijn eigen huis, waar hij zich zonder aarzelen heeft verhangen. “Waarom?” vroeg de tuinman van de doden zich hardop af. “Het gebeurde was in zekere zin een ramp, maar toch: dat kán de reden niet geweest zijn.” Hij haalde de strekel een paar keer bedachtzaam langs het blad van zijn zeis, als om de stilte te vullen die hij nodig had om het zich nog een keer af te vragen: “Dat kán de reden niet geweest zijn.” Daarop leek hij in gedachten te verzinken, hij sloeg de zeis weer in het riet en ik wist dat het gesprek ten einde was.

“Dat kán de reden niet geweest zijn.” Ik vermoed dat hij daar vaak over nadacht.

Advertenties

Read Full Post »

pis

Reclamejongens weten het en maken er handig gebruik van: nét niet té foute humor en spelen met seksistische stereotypen doen het altijd goed in een tv-commercial. En als je het ook nog door kinderen laat zeggen, dan heb je een zeer werkzame cocktail van schattigheid en gruwel gebrouwen. Ik heb ‘m maar één keer gezien, – tevergeefs zit ik avond aan avond voor de buis om me ervan te vergewissen of ik mijn ogen wel mocht geloven – maar hij bleef me wel bij, die reclame voor de nieuwste, krachtigste, veiligste toiletreiniger.

Stel je het volgende voor: een aandoenlijk knulletje van een jaar of vijf doet heus zijn best om als een echte man te plassen. Zijn zusje, iets ouder en veel wijzer, levert commentaar en maakt ons allemaal medeplichtig aan haar wijsheid: het is een illusie dat die jongens ooit zullen leren hun plas te doen zonder de hele boel eronder te spetteren. Maar gelukkig is er vernieuwde Huppeldepiep (de naam ben ik vergeten, toch niet zulke goeie reclamejongens!), waardoor het toilet 24 uur lang schoon blijft, wat er ook gebeurt. En om haar woorden kracht bij te zetten, beweegt het kind met een sierlijke zwaai een fles van dat wonderspul langs de rand van de pot. Sterretjes schitteren in een vlaag van stralend blauw.

Lach maar! Het lijkt immers een grap, maar als je goed kijkt, is dit precies de manier waarop wij met ons allen de ene generatie stoethaspels na de andere grootbrengen. Met liefde, want ach, onze dappere jagers hebben in het dagelijks leven al zo weinig te richten en te mikken. En zolang wij staande houden dat het eigenlijk maar inadequate lummels zijn, blijven wij in de waan dat we de wijsten zijn, gerustgesteld dat zij niet zonder ons kunnen. Daarvoor gaan we graag met onze toverfles het toilet rond.

Het lijdt geen twijfel dat Glorix en consorten geen enkel belang hebben bij een verandering in de mannelijke plascultuur. Niettemin hebben onderzoeken allang aangetoond, dat zittend plassen ook voor mannen gezonder zou zijn: de blaas wordt vollediger geleegd en prostaatklachten zouden zelfs kunnen worden voorkomen. Niet alle wijsheid is echter even welkom in deze wereld. Mannen horen nu eenmaal staand te plassen. Om dit laatste bolwerk van mannelijkheid in stand te houden is onlangs zelfs een heuse Stichting opgericht: “Ik Blijf Staan!”.

Nu nog even wachten tot de reclames voor toiletreinigers de betuttelende vrouwen buiten beeld laten en mannen tonen, die met een krachtig middel in een stoere flacon zelf de strijd met de gele spetters aanbinden.

Read Full Post »