Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2009

Zwakke blaas

plas

Wie kent dat niet? Het gesprek gaat over luizen en opeens begint het bij iedereen rond de haarwortels te kriebelen. Zo verging het mij deze week ook ongeveer, maar dan op een andere plek in mijn lijf, en ik voelde me er wat meer alleen in. Van verschillende kanten in mijn omgeving klonken enthousiaste geluiden over de nieuwe website van Kathalijne Buitenweg: “Geen gezeik, iedereen gelijk”. En wat had ik nou weer? Ik voelde onmiddellijk mijn zwakke blaas opspelen!

Misschien is het de slogan, die mij de knieën tegen elkaar doet drukken. Daarmee haakt GroenLinks vrolijk aan bij de leuze “Geen gezeik, iedereen rijk” van de Tegenpartij. We schrijven 1980, de tijden van Jacobse en van Es en de heren van het Simplisties Verbond. Simpel is trouwens een mooi woord in deze contekst. Verschijnselen in de sfeer van vooroordelen en discriminatie zijn (al te) menselijke manieren om het leven te versimpelen tot een vaak wrede eenvoud. Wat niet betekent dat iedereen er evenveel mee opschiet en helemaal niet dat ze eenvoudig te bestrijden zijn. Zeker niet door zelf simpel te gaan doen.

tegen

Of is het vooral dat woordje “uitbannen” in het persbericht waarmee de nieuwe website wordt aangekondigd, waardoor het voelt alsof ik moet plassen? Hè, wat vind ik dat toch een naar woord: “uitbannen”! Het klinkt puriteins en ruikt naar het spulletje in de flitspuit van mevrouw Helderder. (“Zaza, waar ben je?!”) Het maakt de weg vrij om de zaken waar het hier om gaat veilig te demoniseren. Dat ze daardoor niet verdwijnen, maar wel naar een taboesfeer verplaatst worden, zie ik als een groot nadeel van zo’n benadering. Dingen die onbespreekbaar worden, worden alleen hardnekkiger en blijven hun werk onzichtbaar doen.

Daarom ben ik helemaal niet blij met een overheid die kwetsbare groepen in bescherming wil nemen met een steeds uitgebreider en fijnmaziger stelsel van verbodsbepalingen. Die hebben nog nooit iets de wereld uit geholpen, integendeel. Wij discrimineren allemaal, want dat zit in de aard van het beessie, dus we kunnen dat maar beter in ons bewustzijn behouden en er met elkaar over in gesprek blijven. Zo’n gesprek begint wat mij betreft zo vroeg mogelijk, thuis en op school, tussen volwassenen en kinderen. En niet door wat er in de sfeer van pesten en uitsluiten gebeurt simpelweg te verbieden, maar door zichtbaar te maken wat het met jezelf en anderen doet. Laat de overheid zich daar op richten, niet met richtlijnen en regelgeving, maar met geld voor het realiseren van creatieve initiatieven die op de werkvloer ontstaan. Al het goede hoeft niet van boven te komen.

Zodra ik klaar ben met plassen, ga ik Animal Farm maar weer eens lezen. (Wie kent dat nog?) All animals are equal. Mensen – gelukkig! – niet. En laten we asjeblieft niet doen alsof dat wel zo is. Of zou moeten zijn.

Advertenties

Read Full Post »

Turkoois

turk

*

*

De ontdekking

Als je goed om
je heen kijkt
zie je dat alles
gekleurd is


K. Schippers


Kleur is voor mij het meest fascinerende van alles. Als ik ooit met pensioen zal gaan, wil ik mijn eigen restje tijd besteden aan onderzoek naar kleur. Naar hoe mensen kleur zien, hoe zij kleur beleven. Naar Goethe’s kleurenleer. Naar de zweverige gedachtenspinsels van Liane Collot-d’Herbois. Naar, naar,…. naar Alles. Want alles is kleur.

Eén van mijn eerste confrontaties met de waarheid, dat wij ieder voor zich in een werkelijkheid leven die wij maar tot op zekere hoogte delen met de werkelijkheid van anderen, was toen mijn lief en ik ruzie kregen over de kleur van haar jurk. Een turquoise jurk. Volgens haar was die jurk groen, volgens mij blauw. En ja, inmiddels weet ik ook dat ruzie altijd gaat over gelijk hebben en niet over de waarheid.

Jaren later wilde mijn jongste dochter haar kamer een nieuw kleurtje geven: drie tinten turquoise. Getweeën togen wij naar de verfwinkel en kwamen terug met haar drie kleuren: drie kleuren groen. Mintgroen, ik weet het bijna zeker. In ieder geval verre van blauw. Een kind van haar moeder, zeg je dan.

Ach, neem nu de kleur van wijn! Hoe zag Homerus die turquoise Middellandse Zee, toen hij haar ‘oinopa ponton’ (‘het wijn-ogend diep’) noemde? Blauw? Schuimend? Donker? Fonkelend? Maar Homerus was toch blind? Smaakte zijn wijn dan misschien turquoise?

Over witte wijn zijn wij het in Europa redelijk eens. Ook de druiven waarvan die meestal gemaakt wordt noemen we ‘wit’. En niemand stoort zich eraan, dat die eigenlijk groen zijn en de wijn eerder goudgeel. Of strogeel. Geelgroen?

Rode wijn wordt gemaakt van blauwe druiven. In Frankrijk noemt men de druiven ‘noir’ en de wijn ‘rouge’. Op Sicilië zijn beide ‘nero’: als een neger. In Griekenland ‘mavro’: als een Moor. Maar zijn Afrikanen nu blauwzwart of bruinzwart?

Alle kleuren van de regenboog, dat zijn er maar drie, als je goed kijkt: rood, geel en groen. En wie wordt er nu bang, omdat het niet de elementaire kleuren rood, geel en blauw zijn? Een drukker maakt van cyaan, geel, magenta en zwart elke kleur die je maar wilt. Het beeldscherm waar u op dit moment naar kijkt, doet hetzelfde met rood, groen en blauw: minimaal 256 en maximaal miljoenen kleuren.

Kijken we naar mensen, dan hebben we niets meer aan een computer. Miljarden kleuren bestaan alleen in het echt. Of wij ze kunnen onderscheiden, is iets anders. Als het om gender gaat, zien wij misschien wel alle kleuren (), maar we benoemen er slechts twee. Voor deze gelegenheid niet zwart en wit, maar blauw en groen. Waarom? Dan snap ik het tenminste: ik oog kennelijk turquoise. Dat wil zeggen: blauw, als je het mij vraagt. Maar kijk niet gek op als je iemand treft die mij toch echt als groen ziet. En daarvoor hoeft zo iemand niet eens van Mars te komen.

Read Full Post »

Photoshop

kab

Ik vermoed dat heel de moderne westerse wereld met van verbazing open mond naar dit plaatje heeft staan staren. Het zijn twee versies van het staatsieportret van de nieuwe Israëlische regering. De bovenste is het origineel, de onderste werd afgedrukt in een ultra-orthodoxe krant. De twee vrouwelijke ministers, die in het kabinet zitting hebben, zijn er met een beeldbewerkingsprogramma uit vewijderd en zowaar vervangen door (welke??)mannen. Wat een gotspe! En hoe komen ze erbij?!

Wel, dat werd in de berichtgeving netjes uitgelegd: het is orthodoxe Joden van een bepaalde signatuur niet toegestaan vrouwen af te beelden. Sommige Joden nemen de tzniut heel serieus. Blijkbaar nog serieuzer dan het negende van de Tien Geboden: gij zult geen valse getuigenis spreken. Beelden spreken ook.

Of het nu onze verontwaardiging wekt of eerder spotlust, het bericht is nog op een heel ander niveau kwalijk vanuit feministisch perspectief: het beneemt ons het zicht op een veel schrijnender scheefstand. Want hoe is het mogelijk, dat in een land waar vrouwen zelfs – al meer dan een halve eeuw! –  als vanzelfsprekend in het leger participeren, slechts twee ministerposten door vrouwen ‘bemand’ worden? Wie staat daar bij stil?

Overigens gaan de letterknechten wel met hun tijd mee: photoshoppen is iets waarin de Here nog niet had voorzien. En waar dus ook geen religieuze regelgeving over bestaat. Opeens vraag ik mij af hoe diezelfde kranten het deden in de dagen van Golda Meir (1898-1978), die van 1969 tot 1974 premier van Israël was. In 1956, hetzelfde jaar dat Marga Klompé in ons land als eerste vrouw zitting nam in het kabinet, werd zij al minister van Buitenlandse Zaken.

Kijk, hier is ze: een prachtvrouw, geen rimpeltje is aan Photoshop ten prooi gevallen.

golda

Read Full Post »