Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2008

Vallen

Voor Eerin

“Val je op jongens of op meisjes,” vroeg degene die mij mijn eerste (nog niet welkome) seksuele ervaring bezorgde. Het antwoord hierop moest ik schuldig blijven, want mijn seksuele gevoelens waren nog te zeer verstrikt in de vraag wie ik zelf was. Mij bezig houden met naar wie of wat mijn verlangen uit zou gaan, lag nog achter mijn horizon.

Onlangs werd mij die vraag opnieuw gesteld en ik antwoordde met het beschrijven van een tamelijk triviaal voorval in café Saarein, waarbij mijn hele lichaam spontaan instemmend reageerde op een aanraking, en daarbij ook achteraf de instemming van mijn gevoel behield. Ik vroeg of dit ‘het goede antwoord’ was, waarmee ik bedoelde of de vraagsteller er mee uit de voeten kon. Voor die iets kon zeggen, schoot een ander mij te hulp door te zeggen: “Ja, het is het goede antwoord, want het is helemaal Janiek.”

Dat klopt wel. Een vraag, waarbij het antwoord al wordt gegeven als een keuze uit twee mogelijkheden, krijgt van mij steevast een wedervraag, of een verhaal, dat het dilemma zelf met een kluitje in het riet stuurt.

In deze zeer beslist: de vraag blijft mij vreemd, al heb ik ‘m mij wel heel lang laten opdringen. Ik val niet op. Dat is te gericht en veronderstelt een zwaartekracht, die ik onvoldoende voel. Ooit ben ik wel eens ergens in gestruikeld, seksualiter, maar is dat vallen? En ik ben voor iemand gevallen; ook dat is een ander verhaal.

Als het om het ultieme vallen gaat, overviel mij niet zo lang geleden een zeldzame, haast mystieke ervaring, die leek op een (hier eerder beschreven) kinderdroom. Nu viel ik echter niet in een bodemloze put, maar naar alle kanten tegelijk, de oneindige ruimte in. Tot ik voelde hoe nóch ik zelf, nóch de oneindige ruimte ons beiden kon bevatten.

Alles was én was niet.

Orewoet.

Advertenties

Read Full Post »

We werden ervoor gewaarschuwd, in Venetië, middels een plakkaat, dat hier een daar op een straathoek was aangeplakt.

Bad bags!

Mijn oudste dochter had er al lang naar uitgekeken, want met de vanzelfsprekendheid waarmee een kompasnaald het noorden vindt, had zij thuis de lucht van de voor haar onweerstaanbare nep-designertassen al geroken. En toen was daar opeens die poster, om haar van haar lang verbeide aankoop te weerhouden. Of haar op z’n minst een heel slecht geweten te bezorgen. Medeplichtigheid aan het in stand houden van kinderarbeid, illegale straathandel en criminele netwerken: dat is niet zomaar een aantijging! Een boete van 10 000 € voor het kopen van een imitatie Chanel handtas is geen zachtzinnige maatregel.

Waarom? Die tas zou normaal gesproken 1200 € moeten kosten, die op een heel andere (rechtvaardiger?) manier verdeeld zou worden, over de inkomens van heel andere mensen dan degenen die nu van de illegale koopwaar moeten leven.

Nu ben ik wel degelijk onder de indruk van wat de wettelijk gereguleerde economie in onze mensenwereld voor elkaar krijgt, al valt er op de rechtvaardigheid daarvan ook wel af te dingen. Toch zie ik in een economisch fenomeen als deze “bad bags” ook en misschien wel vooral de mogelijkheden die het mensen biedt, die anders met nog minder kruimels van de grote taart genoegen zouden moeten nemen. In de discussie rond de pizza die avond heb ik mijn dochter dan ook gesteund om zich aan de morele druk van de poster te onttrekken en de volgende dag heb ik genoten van haar simpele, doch zeer doeltreffende onderhandelingstactiek, toen zij een Louis Vuitton (de Speedy !)in de wacht sleepte voor 25€, terwijl de verkoper er 85 € voor vroeg. (Een week later won zij nog een Gucci en twee Fendi’s in de tombola van het parochiefeest in Ronco Scrivia: drie lootjes voor 10 € en altijd prijs!)

Thuis ben ik eens op zoek gegaan wie er achter het morele offensief tegen de “bad bags” zitten. Het blijkt niet om een stichting tegen kinderarbeid te gaan, maar om een aantal kopstukken (= oudere mannen) uit de Venetiaanse magistratuur, die niet van gerommel in de marges van hun eigen markt gediend zijn.

Met steun van een algemene wet tegen vervalsing van handelswaar komen zij tot deze hypercriminalisering van de consument (= jonge meiden). Zij stellen zich ten doel “een waarachtige en passende culturele gevoeligheid te bevorderen tegen vervalste handelswaar, waarvan deze tassen het symbool zijn, maar die dikwijls ook locale produkten betreft, zoals glaswerk van Murano“. Dat past goed in de tradities van een stad, waar ooit een emigratieverbod gold voor iedereen die was ingewijd in de receptuur en techniek van de glasblazerijen van Murano. Op overtreding stond de doodstraf …

Read Full Post »