Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2008

Engelbewaarder

Het gebeurt mij maar heel zelden, dat ik iets doe zonder erbij te denken. Is het misschien daarom, dat het achteraf voelt alsof iemand anders dan ikzelf achter het stuur plaatsnam en ons binnen vijf seconden veilig aan de kant van de weg zette? Of bestaan beschermengelen echt?

Het ging veel sneller dan ik kon registreren. Met ruim 90 km/u reden we over de autostrada van Venetië naar Milaan, ter hoogte van kilometerpaal 181, in de buurt van Soave, toen ik links onder mij plotseling een ongewoon geluid waarnam, zowel met mijn oor als met mijn dijbeen. Zonder enige aarzeling bracht ik de auto onmiddellijk tot stilstand. In een pechhaventje was voorzien, juist op die plaats.

Schrik en opluchting, stevig samengesmolten, vulden mij meteen bij het zien van de karkasbreuk in de voorband.

Die gevoelens waren groter dan mijn lichaam kon bevatten, dus ik bleef ze uiten, nog een tijd lang, tot ze plaats maakten voor een – al even lichamelijk beleefd – besef van intense dankbaarheid. Voor mijn bewaarengel.

Ik ken haar al wel langer, van eerder balanceren op de rand van de afgrond, en al heb ik haar nooit gezien, toch voel ik een sterke verbondenheid. Haar stel ik graag verantwoordelijk voor die stille, donkere ondertoon van dankbaar ontzag voor leven en dood, die de wisselende muziek van mijn persoonlijk bestaan van onderaf lijkt te dragen. Eerbied, heette dat vroeger, geloof ik.

Als ik later groot ben, word ik ook een engelbewaarder.

Advertenties

Read Full Post »

Embryo

De trein van het nieuws dendert al weer dagen verder, door heel andere landschappen, maar als ik door het raam staar, zie ik, als een schimmenspel over het huidige tableau-passant geprojecteerd, nog steeds de commotie rond de embryo-selectie met me mee reizen. Alsof ik er iets over moet zeggen, voordat ik het kan laten verwaaien. Tegelijk voel ik een grote aarzeling.

Ben ik er voor of ben ik er tegen? Wat zou ik zelf doen, als ik een erfelijke aandoening had én een kinderwens? En moet ik blij zijn met de technische vooruitgang die embryo-selectie mogelijk maakt? Of blij met politici die mij de dilemma’s willen besparen.

Wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart.

Prediker 1:18

Meer macht betekent een grotere verantwoordelijkheid voor wat je ermee doet. Beslissen over leven of dood van een medemens is iets wat ik ook liever aan het bovenaardse over laat. Beslissen over wat voor leven een nog ongeboren of alleen maar gewenste medemens zal krijgen, vind ik minstens zo hachelijk. Een grote aarzeling is het belangrijkste wat ik voel.

Maar er is nog iets aan deze discussie wat mij raakt. Eugenetica is een antwoord op het leed in de wereld, voorzover dat veroorzaakt wordt door erfelijke aandoeningen. Wie reeds geboren is met een afwijking of aandoening, die men zou willen voorkomen door technisch kunnen in te zetten, ervaart dat waarschijnlijk als een slag in het gezicht. Immers, bovenop het lichamelijke of psychische lijden weet je weer eens hoe men over je denkt, hoeveel moeite jouw bestaan waard is in andere ogen en hoe angstig je medemensen worden bij de gedachte in jouw schoenen te staan. Een vruchtbare voedingsbodem voor een negatief zelfbeeld. En bestaat niet juist daarin het grootste deel van het leed dat men de toekomstige boreling zou willen besparen? Besparen door haar of hem het leven te onthouden?

Is er dan geen andere manier om met onze angst voor leed om te gaan, vraag ik mij af. Ik weet -net als de meesten van ons- goed wat leed en pijn is. Toch voel ik mij slecht op mijn gemak bij mensen, die het vooral willen voorkomen of de wereld uit helpen. Of er een zin aan willen geven. Geef mij maar mensen, die er heil in zien om te helpen het bestaande leed dragelijk te maken of te houden.

Read Full Post »