Het probleem met de stelling dat de Van Hengel-route mogelijk mogelijk niet verantwoord is ivm de snelheid is dat je probeert om één werkwijze voor ALLE patiënten te verzinnen. One size doesn’t fit all. Ik ben van mening dat de Van Hengel-route geschikt is voor iedereen die meerdere jaren IRL als vrouw geleefd heeft: ik kan me niet voorstellen dat jij 6 maanden doorlooptijd voor diagnostiek nodig hebt. Ik ken ook iemand die 7 jaar als vrouw leefde – kan me ook niet voorstellen dat die 6 maanden doorlooptijd nodig had. Ik had zelf -zeker- ook geen 6 maanden doorlooptijd nodig, juist ook omdat ik 1,5 jaar in mijn vrije tijd tussen de genders in geleefd had en in de jaren ervoor intensief gecoached ben. Zoiets merk je als je met iemand praat. Als psycholoog weet je best wel wie rustig genoeg is om de stap voor hormonen/SRS nu al te zetten en wie er mogelijk toch meer tijd voor nodig heeft.

De VU vindt de Van Hengel-route zorgelijk. Van Trotsenburg sprong uit zijn vel toen ik de naam Van Hengel noemde. Waarom? Nou, Van Hengel keurde patiënten goed die door zijn psychologen zijn afgekeurd. Dat er dan mogelijk -te-zwaar- gekeurd werd door zijn eigen psychologen wou er bij hem duidelijk niet in…

Psychologen moeten meer vanuit de individuele patiënt gaan werken en minder blind op basis van een protocol. Men zou het ook net zo erg moeten vinden om iemand die -wel- hulp nodig heeft niet te helpen als iemand die -geen- hulp nodig heeft wel te helpen. Nu is het nog te veel zo dat men over de eerste groep de schouders optrekt. Wil men zichzelf niet verbeteren, dan is er maar één oplossing: schaf de verplichte psycholoog af. Zie mijn eerdere bericht: ‘t kan echt. En wat er nu gebeurt kan ook echt-niet.

Ik weet wel dat er met het genderteam over gesproken wordt, dat die “van Hengel-route” aan het ontstaan is. Wat ik ervan gezien heb is dat het aan de ene kant zorgelijk is dat het VUmc zo traag werkt. Maar aan de andere kant vraag ik me af of de snelheid waarmee Tanja van Hengel een diagnose durft te stellen verantwoord is. Een transitie is een ingewikkeld proces op het sociaal-emotionele vlak. De psyche van een mens heeft daar ook tijd voor nodig.

Ik ben zelf nu ook wel ongeduldig, hoor.

Ja, raar dat die berichten door elkaar komen…

Weet je, als een arts/psycholoog gezegd had “sorrie, hadden we niet moeten doen, we hebben er van geleerd, iemand die in mei 2010 binnenkomt met pijnsteken in haar buik zal niet zo behandeld worden als jij”, dan had ik het kunnen laten gaan. NIEMAND die het zegt. De een komt met redenen voor langdurige diagnostiek die soms niet kloppen en soms in mijn concrete geval niet op gaan, de tweede praat er over heen, een derde praat over “psychodiagnostische overwegingen waardoor er 6 maanden nodig zijn om de aard, de intensiteit en de stabiliteit van de genderdysforie te bepalen” en de vierde dreigde mijn psycholoog het genderteam uit te trappen als ze anders had gedaan dan ze nu gedaan heeft… De klachtencommissie liet een van de eerder genoemde 4 een antwoord schrijven en het resultaat is dat niemand er iets van geleerd heeft… Een patiënt die in mei 2010 met veel te veel pijnsteken in haar buik bij de VU komt gaat, net als ik, 6 maanden lang gemangeld worden door het protocol.

Mijn vraag aan jou: zou jij rancune hebben als je in mijn schoenen stond? Zou jij niet ALLES doen om DSM-V en ICD-11 patiënten meer macht te geven zodat in een patiënt die na invoering van die classificeringsmethodes in ieder geval -meer- poot heeft om op te staan dan ik nu heb? Zou jij niet IEDERE patiënt die na je komt waarschuwen voor de naiviteit die ik ook had toen ik naar de VU ging, namelijk de naiviteit dat het in jouw geval, als je vriendelijk blijft en op samenwerken aanstuurt anders gaat dan anderen het presenteren? En denk je nu echt dat ik dat niet -ook- geprobeerd heb?

Artsen in het genderteam moeten leren hun verantwoordelijkheid te nemen. Ze hebben een universitaire opleiding, maar ze durven desondanks hun verantwoordelijkheid als arts niet te nemen. En ja: ik heb de desbetreffende arts er op gewezen dat zijn beroepsgroep (KNMG) hem het recht geeft om protocollen (en zelfs wetten) te negeren als dat in het belang van een individuele patiënt is. Zijn reactie: “nee, dat kon niet, want dan zou ik verantwoordelijk zijn”. Bange wezel… Maar goed. Zelfs als verantwoordelijkheid nemen zijn grootste angst is: waarom staat hij niet toe om diagnostiek via Van Hengel te accepteren? Dan was hij gedekt op verantwoordelijkheids gebied en ik was sneller aan de voor mij noodzakelijke medicijnen gekomen. Waar een wil is is een weg. Waar geen wil is valt een patstelling. En die was er dus – en die zal er vermoedelijk ook nog wel even blijven. Tot DSM-V/ICD-11. Daarna hoop ik dat er verbetering voor de patiënten na mij komt.

En voor mijzelf hoop ik dat ik na de geslachtsoperatie kan wegsolliciteren bij mijn huidige werkgever waarbij ik het plezier in mijn werk terugkrijg. Diagnostiek heeft in mijn leven -te- veel kapot gemaakt, ik heb er nu nog dagelijks last van.

Ik geef graag toe dat protocollen net als principes een uitgangspunt zouden moeten zijn, geen eindpunt.

Ik heb drie keer in mijn leven het idee gehad da ti een geliefde verloor door falen van een arts of ziekenhuis. Uiteindelijk ben ik blij dat ik bij alle drie de situaties ook het eigen aandeel van de patient (mijn vader, moeder en broertje) heb leren zien. Dat zorgt er namelijk voor dat ik mijn rancune heb los kunnen laten.

Artsen zijn mensen, die kunnen falen, die bovendien hun plek moeten zien te vinden/behouden in een complex systeem van gedeelde verantwoordelijkheden. Er is pas een ontroerend mooi boekje over verschenen: Dit nooit meer.

Het protocol is geschreven met de gedachte om de verantwoordelijkheid van de behandelaar zoveel mogelijk te beperken. Wat dat voor gevolgen voor individuele patiënten heeft wil men niet weten. Men voelt zich ook op geen enkele manier aanspreekbaar als er vanuit het uitvoeren van dat protocol iets misgaat. En ja, dat laatste heb ik bij 4 behandelaars in zo’n 8-10 gesprekken en via 1 klachtenbrief wel geprobeerd.

Dus ja: graag samenwerken. Maar samenwerken werkt alleen als het vanuit 2 kanten gaat – en dat gaat het nu op geen stukken na.

Oh ja: ik denk niet dat het hele stelsel van vergoedingen op de helling komt als je -alleen- gaat besluiten dat mensen ook zonder oordeel van een psycholoog hormonen/geslachtsoperatie krijgen kunnen. Het werkt in die situatie namelijk niet anders dan bij de diabetes waarbij de internist beslist dat je insulinehormonen krijgt. Bij zo’n beslissing is ook geen psycholoog, diabetesverpleegkundige, dietist of wie-dan-ook betrokken, hoewel deze specialisten -wel- in het diabetesteam zitten om klaar te staan om je te ondersteunen als je dat nodig hebt. De gedachte dat het bij trans-wat-dan-ook niet zonder psycholoog zou kunnen zit vooral tussen mensen hun oren. En voor mijn persoonlijke proces blijf ik zeggen dat mijn leven er stukken beter uit had gezien als mij geen 6 gesprekken met die psycholoog door mijn strot geramd zou zijn (in een doorlooptijd van 14 maanden) voordat ik eindelijk de medicijnen kreeg die ik al veel eerder nodig had.

Ik vind dat iets te gemakkelijk vergeten wordt hoe zwaar die protocollen bevochten zijn! Het mag dan voor sommigen niet ideaal zijn of te strak, maar wij hebben tenminste een genderteam dat ons serieus neemt is mijn eigen persoonlijke ervaring. Het is allerminst vanzelfsprekend dat er een protocol bestaat in ons land, er zijn vele landen waar dat niet zo is, waar je het zelf moet uitzoeken en betalen.

Het uit de DSM willen halen van de gid vind ik niet handig.
Je kunt erop wachten dat als dat gebeurd zorgverzekeraars niets meer zullen vergoeden. Ik weet dat die zorg gedeeld wordt door TNN maar dat is volstrekt onvoldoende. Je zult echt met iets beters moeten komen, een keiharde waarborg dat de zorg onaangetast blijft.
De stelling dat classificatie als psychiatrische aandoening transfobie tot gevolg heeft vind ik op geen enkel feit gebaseerd. Transfobie is een maatschappelijk probleem en geen medisch probleem.

Ik geef toe dat het allemaal best gebrekkig is, maar het is tenminste iets. Ik zou er liever niet een kwestie van trots van maken, ook niet van nederigheid. Meer van samen hebben we een oplossing gevonden voor iets wat moeilijk te begrijpen is, maar wel hulp behoeft.

Wat betreft die sekseregistratie ben ik het wel met je eens: die mag best worden afgeschaft. Scheelt een hoop gedoe.

Je hoeft niet overal zelf voordeel bij te hebben om met een actie mee te doen.

En HLBT: ‘t is een vehicel dat je nodig hebt om iets voor je doelgroep te bereiken. Of het nu gaat om veel sneller een V in je paspoort te krijgen of om onrecht tegen transgenders beter aan te pakken (ook onrecht tegen vrouwen die in een mannenlichaam geboren zijn die zich volledig vrouw voelen en die zichzelf dus nooit T zullen noemen) – je kunt voor mijn gevoel eigenlijk niet zonder HLBT-organisaties, zelfs als je jezelf geen H, L, B of T voelt.

…en wat nu als je helemaal geen keurmerk vanuit de medische wereld wilt krijgen? Als alleen specialistische hulp bij het krijgen van de juiste hormonen in de juiste hoeveelheid voldoende is? Of een geslachtsoperatie op het juiste moment?…

Verder is T voor mij wel degelijk onderdeel van mijn identiteit. Ik vergelijk ‘t vaak met mijn diabetes. Als er een (bewezen) pil zou zijn tegen de diabetes dan zou ik die nemen. Als er een (bewezen) pil zou zijn tegen mijn vrouwelijke gevoelens zodat ik me weer man zou voelen, dan zou ik die pil -niet- nemen. Dan zou ik het (pijnlijke) pad van epilatie, andere kleren, mensen teleurstellen in hun Frederik-beeld, zelf urenlang zoeken naar wie-of-wat ik ben, enz. nog steeds gaan volgen.

Oh ja: ook ik wil liever niet uitgaan van een vijandige wereld. In 99% van mijn omgeving kom ik die ook niet tegen. En laat ik hier eens -niet- opnieuw beginnen waar ik die -wel- tegenkom .