Een barmhartig jaar

Een van degenen die hier meelezen suggereerde mij onlangs dat ik mijn blogposts van het afgelopen jaar wel kon bundelen onder de titel Logboek van een barmhartig jaar. Dat was – zo meende ik – uiteraard naar aanleiding van mijn blog De barmhartige straatveegster. In mijn bijziendheid realiseerde ik mij niet eens dat ik daarmee ook op één lijn werd gezet met een heel andere publicatie.

Maar goed, afgezien van kwesties van intertekstualiteit en wat die allemaal zouden kunnen betekenen, vond ik het een bijzonder rake suggestie. Ik zou dat jaar dan wel zeventien maanden willen laten duren, en het laten beginnen op een verlaten rangeerterrein en eindigen bij het plaatje hierboven, dat ik voor mijn nieuwjaarswens koos. Wat lijken ze eigenlijk veel op elkaar, maar wat een wereld van verschil kan zo’n barmhartig jaar teweeg brengen! De suggestie zette mij ertoe aan mijn zegeningen eens te tellen.

Die zegeningen vormen reeds het licht achter de beschouwelijke plaatjes die ik hier de laatste tijd heb uitgestald, dus ik hoef niet hardop te gaan tellen. Wel wil ik mezelf nog één keer weerspreken, voordat ik (nogmaals) ga vieren dat een einde ook een nieuw begin betekent. (Ook een suggestie van een van mijn echte vrienden.)

In mijn bespiegelingen over barmhartigheid haalde ik een bijbelwoord aan – “het is zaliger te geven dan te ontvangen” – en dat wil ik toch weer even terug leggen waar ik het vandaan haalde. Want vandaag realiseer ik me dat ik het zeer zalig heb gevonden om het afgelopen jaar zo veel van anderen te krijgen. Niet te tellen.