Laatst werd ik door een vriendin geattendeerd op het feit dat zij mij als figurant had zien optreden in het onlangs verschenen boekje Echte vrienden van Stine Jensen. Uiteraard – ik ben er ijdel genoeg voor – kocht ik het bewuste boekje om met eigen ogen te zien hoe dat optreden er uit zag. En daar zag ik mijzelf schitteren op pagina 52, middenin een screenshot van Stine’s facebook wall, waarop ik ooit een kruimeltje matig doordacht gedachtegoed had prijsgegeven.
Ik vroeg mijn Facebookers ook te reageren op de stelling of ze mijn echte vrienden zijn (zie iets verderop de resultaten). Voor dit boek. Dat zei ik er niet bij, dat het in een boek zou komen, maar dat hoefde ook niet. Toch? Facebook is openbaar. Bovendien was de aanbiedingsfolder van dit boekje ook al via diverse fora de openbaarheid in geslingerd. Iedereen kon weten waar ik mee bezig was.
Qui s’excuse, s’accuse, zegt men dan. Nietwaar? Zo openbaar is zelfs facebook niet, hoor. Wat op je op iemand’s wall schrijft is in principe bedoeld voor die paar honderd facebook friends. Tenminste, dat heb ik tot voor kort altijd aangenomen. Net als de foto van Stine’s badderende baby. Nu ligt die foto, samen met mijn borreltafelwijsheidje op de tafel met bestsellers, en straks in de ramsj. Even goede “vrienden”, natuurlijk. Maar …. , nou ja, laat maar.
Wat veel belangrijker is geweest: toen ik later met een paar echte vriendinnen op die vraag en mijn antwoord reflecteerde, bracht dat mij een inzicht van grote waarde. Het moment en alles wat daarin voor mij samen leek te komen droegen ertoe bij dat dit inzicht de belofte in zich draagt meer te zijn dan een slotsom, een gedachte. Ik waag het te geloven dat ik het leven, de nood en mijn vrienden voortaan in een heel ander, veel warmer licht zal zien.
Want wat deed die vraag naar de echtheid van vrienden met mij? En wat deed ik met die vraag? De vraag, en zeker ook de reactie boven de mijne, deden mij denken aan het oude gezegde ‘nood leert vrienden kennen’. Dat is op zich niet zo gek, maar dat ik daarbij meteen aan een sfeer van verlies en teleurstelling dacht, bleek helemaal niet zo vanzelfsprekend als ik altijd gedacht had.
De ene vriendin dacht bij de nood die vrienden leert kennen juist niet aan een situatie waarin het kaf van het koren gescheiden wordt, maar prees zich gelukkig met het vertrouwen dat er dan inderdaad vrienden zouden zijn van wie zij steun kon verwachten. Zonder de bijgedachte dat daarmee alle andere vrienden als ‘onecht’ gediskwalificeerd zouden worden. De andere vriendin bracht naar voren dat niet alle vrienden hetzelfde zijn: je hebt er met wie je lol kan hebben, je hebt er met wie je kan praten of samenwerken, en je hebt vrienden waar je op terug kunt vallen als de nood aan de mens komt. Zonder dat de een ‘echter’ is dan de ander.
Kijk, ook daar heb je vrienden voor: om jezelf te leren kennen en om te leren in tijden van nood de deugd niet uit het oog te verliezen.
O ja, Stine, ik heb de cover van je boek gepikt om dit blogje op te fleuren. Ongevraagd, want het was toch al openbaar en wat op internet staat is gratis, enzovoort. Toch? Nog bedankt!
En al met al was het (veel te) gezellig op facebook ….
Ha Janiek,
Mijn ervaringen in deze roerige tijd in mijn leven, bevestigen heel overtuigend de gedachten van jouw vriendinnen! Ik kom er op dit moment elke dag weer achter hoeveel geweldige mensen, hoeveel echte vriendinnen-vrienden, lieve, lieve mensen ik in mijn omgevingen heb en prijs mijzelf gelukkig (ben er zelfs ook wel een beetje trots op). Misschien haken er vriendinnen-vrienden af in deze fase, maar gebeurt dat niet in elke fase van je leven? Paden die lang min of meer parallel liepen of elkaar regelmatig kruisten, die uiteindelijk toch divergeren….
Jeetje nu ben ik ook benieuwd. Wel een beetje ijdel van Stine zelf trouwens om te denken dat al haar facebook vrienden weten wat ze aan het schrijven is, trouwens.
Ja, facebook heeft heus wel allerlei nadelen maar om nou alle sociale interactie die via dat medium loopt als onecht af te doen vind ik getuigen van een iets te pessimistische kijk op het leven. Het opent juist ook allerlei deuren. Ik geef veel makkelijker even een comment op iemand’s status dan dat ik diegene opbel om een lunchafspraak te maken. Maar als je dan op facebook erg vaak op elkaar reageert, wordt het daarna ‘in het echt’ ook weer gemakkelijker om elkaar aan te spreken. Dat betekent niet dat al die mensen ook meteen bij elkaar op de koffie zullen gaan, of elkaar in nood onderdak gaan geven, maar een digitaal praatje maken is op zichzelf toch ook al waardevol?
FB is slechts semi-openbaar, daarom zijn de discussies daarover altijd een beetje vreemd. Alsof iedereen zou kunnen zien wat je schrijft. Dus compromiterende zaken mogen er niet verschijnen, terwijl niemand het kan zien en zich eraan kan ergeren en zo. Anyway, ik mis je op FB!
Wat heerlijk om te horen dat jullie allemaal zo’n positief gevoel over allerlei vormen van vriendschap hebben
!
@ Tamar: digitale praatjes worden door mij zeer gewaardeerd
.
@ Hannah: wij moeten dan maar weer eens bij elkaar op de koffie komen
.
*like*
[...] Die zegeningen vormen reeds het licht achter de beschouwelijke plaatjes die ik hier de laatste tijd heb uitgestald, dus ik hoef niet hardop te gaan tellen. Wel wil mezelf nog één keer weerspreken, voordat ik nog maar eens ga vieren dat een einde ook een nieuw begin betekent. (Ook een suggestie van een van mijn echte vrienden.) [...]