Rangeerterrein

Eigenlijk is dit weblog er om mij ervan te weerhouden opgesloten te raken in de al te kleine behuizing van mijn persoonlijke omstandigheden en beleving. Om verder te kijken en daarvan kond te doen. Een persoonlijk relaas, dat wel, maar met de blik naar buiten. Deze keer ga ik daarvan afwijken, want ik zie de wereld alleen nog maar als de kippigste mens op aarde en mijn bril ligt bij de opticiën.

Nauwelijks meer dan een jaar geleden zag alles er heel anders uit. Ik zat op mijn balkon, het was zonnig en ik werd overgoten door het besef: dit wat ik nu voel is hoe zorgeloosheid moet voelen. Long time no see! Ik had mij juist aangemeld voor ‘het traject’. Eindelijk durfde ik te vertrouwen op mijn draagkracht. Kome wat komen moest, ik zou het aankunnen. De toen al te voorziene traagheid van het proces zou gelijke tred houden met mijn eigen traagheid in het verwerken van ingrijpende ervaringen, dacht ik.

Ik voelde me als was ik in een trein gestapt naar een verre bestemming. Een soort Trans-Whatever Express. Geen overstappen te regelen, plaatsbewijs tot het eindstation betaald. Alles wat mij te doen stond was achterover leunen, dat goede boek pakken waar ik nu eindelijk tijd voor had, of simpelweg uit het raam kijken naar landschappen die ik al eens gedroomd heb.

Kijk ik nu uit dat raam, dan zie ik anders niet dan een onafzienbaar en troosteloos spoorwegemplacement. Roest en stoffigheid onder een blakerende middagzon. Niets wat beweegt, zover als ik kan zien. De trein staat stil. Hoe lang al? Hoe lang nóg? Er is niemand om me dat te zeggen. Ergens in een treinstel verderop wordt luidruchtig geruzied. Ik durf niet te gaan kijken. Zal de trein weer gaan rijden? Of is men vergeten mij te melden dat deze trein is weggerangeerd en dus in het geheel niet meer naar mijn reisdoel zal gaan?

Ik draai een raam open, maar doe het gauw weer dicht, om de hitte buiten te houden. Wat voor zin heeft het ook? Ik heb het al honderd keer gedaan. Mijn boek heb ik uit. Drie keer? Vier keer? Hoe kan het dat ik geen honger voel of dorst? Ik loop de gang van mijn wagon en die van de volgende op en neer. Verder durf ik niet. Dan tuur ik uit het raam naar de trillende lucht boven de kromgetrokken spoorrails. En ik bedenk me: dit wat ik nu voel is hoe verlatenheid voelt.