Vallen

Voor Eerin

“Val je op jongens of op meisjes,” vroeg degene die mij mijn eerste (nog niet welkome) seksuele ervaring bezorgde. Het antwoord hierop moest ik schuldig blijven, want mijn seksuele gevoelens waren nog te zeer verstrikt in de vraag wie ik zelf was. Mij bezig houden met naar wie of wat mijn verlangen uit zou gaan, lag nog achter mijn horizon.

Onlangs werd mij die vraag opnieuw gesteld en ik antwoordde met het beschrijven van een tamelijk triviaal voorval in café Saarein, waarbij mijn hele lichaam spontaan instemmend reageerde op een aanraking, en daarbij ook achteraf de instemming van mijn gevoel behield. Ik vroeg of dit ‘het goede antwoord’ was, waarmee ik bedoelde of de vraagsteller er mee uit de voeten kon. Voor die iets kon zeggen, schoot een ander mij te hulp door te zeggen: “Ja, het is het goede antwoord, want het is helemaal Janiek.”

Dat klopt wel. Een vraag, waarbij het antwoord al wordt gegeven als een keuze uit twee mogelijkheden, krijgt van mij steevast een wedervraag, of een verhaal, dat het dilemma zelf met een kluitje in het riet stuurt.

In deze zeer beslist: de vraag blijft mij vreemd, al heb ik ‘m mij wel heel lang laten opdringen. Ik val niet op. Dat is te gericht en veronderstelt een zwaartekracht, die ik onvoldoende voel. Ooit ben ik wel eens ergens in gestruikeld, seksualiter, maar is dat vallen? En ik ben voor iemand gevallen; ook dat is een ander verhaal.

Als het om het ultieme vallen gaat, overviel mij niet zo lang geleden een zeldzame, haast mystieke ervaring, die leek op een (hier eerder beschreven) kinderdroom. Nu viel ik echter niet in een bodemloze put, maar naar alle kanten tegelijk, de oneindige ruimte in. Tot ik voelde hoe nóch ik zelf, nóch de oneindige ruimte ons beiden kon bevatten.

Alles was én was niet.

Orewoet.