Lola
mei 11, 2008 door janiek
Misschien hoef je daar niet eens transgender voor te zijn en misschien was ik dat toen nog niet of juist al wel: geen raad weten met je middelbare schooljaren, die vermaledijde puber-tijd, de tijd dat je je in je eigen leven en in je eigen lijf als een kat in een vreemd pakhuis voelt. Meisje of jongen zijn of andersom of allebei: het krijgt allemaal niet eerder vermoede betekenissen, waar je goed tussen kunt verdwalen.
In mijn tijd ging alles op de schop: meisjes gingen zich emanciperen en jongens mochten lange haren, droegen kettingen en fleurige kleren. Toch kreeg ik het voor elkaar om er net iets te meisjesachtig bij te lopen of was ik een nichtje, zonder dat ik het wist? “Hij is er niet, hoor!” riepen een paar meiden aan de bar, als ik een kroeg binnenstapte en net iets te opvallend naar het houvast van een bekend gezicht tastte.
Ja, het was beslist een “mixed up, mumbled up, shook up world” zoals The Kinks in die jaren zongen. Later, veel later pas, raakte alles echt “shook up” in mijn wereld, maar nu voel ik me daar eerder een vis, in zondoorschoten water.
“de tijd dat je je in je(..) eigen lijf als een kat in een vreemd pakhuis voelt”.
Ja! Dat is een mooie verwoording. Niet in het verkeerde lijf, maar vooral vreemd. Dat is ook wat tegenwoordig als onderscheidend wordt gezien: het privilege van je altijd thuisvoelen, het vanzelfsprekend vinden van je lijf. En het schichtige paniekerige van een kat op een lokatie die ze niet kent: prachtige vergelijking. Mijn dank!
Niet in een verkeerd lichaam maar in een vreemd lichaam, waar je niet aan kunt wennen maar toch je draai aan kan geven na de nodige aanpassingen.
Ik denk dat het voor mij toch dubbeler is dan voor jullie: ik ben er toch in de 50 jaar dat ik erin woon in zekere zin mee vergroeid. Het voelt tot op zekere hoogte wel “eigen”, terwijl ik ook het gevoel heb dat ik er een soort plaatje overheen leg, van hoe het eigenlijk zou moeten zijn.
Wat me meer stoort, zijn de betekenissen die eraan gegeven worden en volgens welke anderen mijn plek in de wereld lijken/leken te kunnen bepalen.
Een “verwarrend lichaam” is dichter bij mijn beleving.