Gewoon queer

Toen ik gisteren in de apotheek rustig op mijn beurt zat te wachten, werd ik door een vrouw, die naast mij kwam zitten, verbaal geknuffeld. Op een manier die me verheugd deed opveren, toen mijn nummertje afgeroepen werd.

“Mooie broek,” begon zij en wees op de geborduurde bloemen net boven de zoom van mijn jeans. “Die is oud.” Kennelijk keek ik verbaasd, want ze verklaarde: “Ik bedoel, net als een schilderij van Rembrandt. Oud, maar geen shit.” Stilte. “Mooi, je ogen zo, dat groen. Zo, eh, buiten. Mijn zoon doet dat ook.” Ah, dat ging over mijn make-up! Ze boog zich wat dichter naar mij toe en fluisterde: “Ja, ik weet het wel: jij bent net zo gek als ik!” Daarop volgde een rijtje aannames over mensen en uitgaansgelegenheden die ik wel zou kennen, waaruit ik zonder al teveel moeite  kon opmaken dat zij in mij een wat excentrieke homo zag. En net zo gek als zijzelf. Dús.

Haar eigen voorkomen had mij kunnen doen vermoeden, dat zij - net als ik - een groot deel van haar leven in één van de marges van de samenleving had doorgebracht. Ik weet uit ondervinding dat je je daardoor tussen ‘gewone mensen’ gemakkelijk een beetje eenzaam gaat voelen. En dat je dus blij bent als je een ander buitenbeentje meent te hebben getroffen en daar bijna vanzelfsprekend een medestander in ziet voor van alles waar je je alleen in voelt. Natuurlijk draag ik mijzelf en al die outsiders een zeer warm hart toe: all of my best friends are queer. Ikzelf ook. Als het om emancipatie gaat, wil ik best ‘gewoon homo zijn’. Of van mijn part de liefste nichtenmoeder van Amsterdam.

Maar deze knuffelpartij voelde toch niet fijn. Waarom niet? Omdat het mij duidelijk werd dat zij mij vooral als een leuke, excentrieke man zag. Ik heb nooit geweten hoe het is om een gewone man te zijn, en als ik zag hoe anderen dat deden, vond ik dat helemaal niet aantrekkelijk. Daarom ben ik het grootste deel van mijn leven een apart soort man geweest en dat vonden de meeste mensen leuk, behalve ikzelf, uiteindelijk. Voelen dat ik gewaardeerd word als een ‘leuke, excentrieke man’, is voor mij een pijnlijke ervaring. Het rukt mij weg bij het diepste van al mijn verlangens: een gewone vrouw te zijn.

Ach nee, ik ben helemaal geen gewone vrouw en dat wíl ik ook niet. Wel eerst: ‘gewoon vrouw zijn’. En vervolgens queer. Gewoon queer, op mijn eigen manier.