Not a fucking drag queen
maart 6, 2008 door janiek
De term transgender is in 1969 gelanceerd door Virginia Prince, om zichzelf en gelijkvoelenden te helpen zich te onderscheiden (en distantiëren?) van drag queens en transseksuelen. Ze zou zich in haar graf omdraaien, als ze toevallig op transgender.nl belandde: de niche binnen de seksindustrie, waar de interesse in translichamen welig tiert, ziet kennelijk ook brood in de term. En transseksuelen, die willen voorkomen dat de focus op hun seksualiteit komt te liggen in plaats van op hun identiteit, noemen zich wereldwijd ook liever transgender.
Een parapluterm, noemen sommigen het. Ik denk dan meteen aan zo’n mooie regenboogparaplu, maar afgelopen zaterdag kwam ik er weer achter dat sommige transgenders toch liever een kleinere, minder opvallende bescherming willen.
Een transgender is niet eng of raar. Een transgender is zeker ook niet homoseksueel, om een regelmatig voorkomend misverstand te noemen.
Vooraf heb ik me nogal verbaasd over dat zinnetje in de uitnodiging voor de Eerste Transgender Info Dag, want ik ken veel transgenders van meer dan één richting en met nog meer gerichtheden. Achteraf moet ik zeggen dat het daar aardig klopte: afgezien van twee drag queens, die waren ingehuurd om een vrolijke noot te brengen, was het een dag voor “transgenders in engere zin”. Niet eng, maar wel enger.
Het was even net alsof de tijd had stilgestaan, of waren we weer terug bij af? Ik herinnerde me Maarten ‘t Hart in een tv-show, die schoorvoetend begrip voor zijn travestie probeerde los te peuteren bij “de buitenwereld”, terwijl naast hem/haar een drag queen zat, die nergens een probleem van maakte en van anderen hetzelfde verwachtte. En kreeg.
Nu ben ik zelf ook geen fucking drag queen en heb ik mijn eigen emancipatie voor een groot deel zelf en op mijn eigen manier ter hand genomen, maar ik heb daarbij meer gehad aan vrolijke nichten, stoere potten en kleurrijke noodles, dan aan de subcultuur waarin ik zaterdag even mocht rondkijken. Ik heb daarvoor wel mijn plek in de wereld als hetero man definitief losgelaten. Niet zonder angst en zeker ook niet zonder verliezen, voor mijzelf en mijn naasten. De winst, zonder vrees of schaamte te kunnen zijn wie ik ben, weegt daar ruimschoots tegenop.
De titel is een toespeling op dit schattige, toch wel wat foute liedje.
Een mooie statement over dit onderwerp lees je hier.
Zijn dat de dragqueens waar vreer tussen zit? Hoezo waren die nodig als jij er bent, jij bent toch vrolijk genoeg? Wat een vage middag!
Gnagna :-)! Ik doe geen karaoke verkleed als suikerspin en behangen met snoepkettingen. Zelf vrolijk zijn is niet altijd genoeg om ook anderen op te vrolijken…
Sheilla en Anita voelde ik als de redding an een verder treurige middag. Laat ik me voor de veradnering ven vriendelijk uitdrukken: es gibt viel zu tun (Fassen wir sie an!)
Heb je daar het geduld wel voor ;-)? Ik vind zoiets als “zorgen dat er een mogelijkheid extra is” al heel wat. Dan kan wie wil blijven zitten dat doen en wie in beweging wil komen meteen aansluiting vinden.